• Janine

The day after

Ik slaap als een os en word rond 7.00 wakker. Het is toch een groot verschil met slapen op een zaal.

De tas wordt weer ingepakt, alles zit er deze keer in, ook mijn jas en sjaal want het wordt warm vandaag.

We lopen weer 2,5 minuut naar de lift en halen beneden eerst koffie.

Bij de receptie halen we nog een stempel in ons pelgrimspaspoort want die waren we gister vergeten.

Met de koffie in de hand gaan we richting het ‘officina de peregrinos’ om onze Compostella op te halen.

Daar aangekomen sluiten we aan in de rij welke aardig lang is.

Even later komt er een Amerikaanse dame achter ons staan en er ontstaat een mooi gesprek.

Zij heeft de 100 kilometer op de Frances route gelopen. Jannieke stelt haar de vraag waarom ze de camino heeft gelopen. Direct gebeurt er wat met haar en ze verteld dat ze borstkanker heeft gehad en in een korte tijd veel mensen in haar omgeving heeft verloren. Er komen tranen bij haar. Ze legt de vraag terug bij ons. En zo ontstaat er middenin een rij een bubbel waarbij we een mooie verbinding met elkaar maken waarbij we weten dat de kans dat we elkaar weer gaan zien heel klein is. Maar wel even een waardevol moment is.

Dan zijn we een voor een aan de beurt voor de compostella. De dame achter de balie bekijkt mijn pelgrimspaspoort uitgebreid en knikt instemmend. Ik vul gegevens in op een lijst en zij schrijft mijn naam op de Compostella en het bewijs van afstand.

Mijn naam is geschreven in het Latijns.

Bij de kassa koop ik een kokertje om de documenten in te vervoeren.

We hebben ze! Morgen een foto!

Met een knuffel nemen we afscheid van de Amerikaanse dame.


In hetzelfde gebouw is er een soort huiskamer voor Nederlandse pelgrims waar vrijwilligers zitten en je gezellig kunt kletsen over de camino. Het wordt ook wel ‘de huiskamer van de lage landen’ genoemd.

We worden vriendelijk ontvangen door een wat oudere dame welke direct begint over wat ze zelf allemaal gelopen heeft. Even kijken we elkaar aan en denken: ‘ je kom hier toch praten over je camino?’


Later komt er een andere dame bij.

Na een klein uurtje is nemen we weer afscheid en gaan op zoek naar treintickets.

Er zit een reisbureautje tegenover waar we binnenstappen. We willen kaartjes voor de trein van vanmiddag 15.12 naar Madrid. Een paar dagen geleden lukte het niet om ze online te boeken.

Blijkt dat de toeristenklasse vol is en er alleen nog eerste klas tickets zijn. Even vragen we wat een busticket kost. Uiteindelijk kiezen we ervoor om voor €20 meer met de trein te gaan en daarmee in vergelijking met de bus 4 uur reistijd te besparen.

Met 2 tickets staan we even later weer buiten.


We gaan op zoek naar de kerk waar om 12.00 de pelgrimsmis zal zijn.

Vanwege de renovatie aan de kathedraal is de mis verplaatst naar een andere kerk vlakbij.

Op een bankje voor de kerk eten en drinken we wat. We willen onze tas kwijt want die mag de kerk niet in. Maar is verder geen gelegenheid om deze te stallen. We halen de waardevolle spullen eruit, wat wil zeggen 2 hoesjes met papieren en geld. En laten de tas buiten staan. De beveiliger voor de deur zegt dat het zijn taak niet is om erop te letten. Maar toch laten we hem staan in de wetenschap dat er straks heel veel tassen zullen staan. Het is 11.15 dus echt nog vroeg. Maar daarmee hebben we wel een zitplaats. De kerk stroomt snel stampvol en veel mensen zitten op de grond.

Om 12.00 begint de mis met een zingende non.

De bisschop(? weet ik niet zeker, wie weet het wel?) het alle pelgrims welkom en noemt op waar de vandaag aangekomen pelgrims vandaan komen en welke plaats ze begonnen zijn. En op een gegeven moment wordt ook ‘peregrinos de Holanda a Salamanca’ genoemd. Het kan niet anders dan dat wij dat zijn!

Ik heb nog nooit een mis meegemaakt dus ik weet niet goed wat er komen gaat. De bisschop houdt een preek, maar ik kan het niet volgen in het Spaans en het geluid is ook niet al te best.

Er zijn diverse rituelen waarbij we regelmatig opstaan. En er worden liederen gezongen door een non die best mooi kan zingen.

Dan wenst de bisschop iedereen vrede toe en geeft iedereen elkaar een hand en wens je de ander vrede.

Pas later begrijp ik dat het vrede betekende.

De bisschop en de misdienaren maken alles gereed voor het avondmaal, het halen van de hostie.

Heel veel mensen staan op en lopen naar voren om de hostie te halen. Ik doe het niet, al had ik het kunnen doen. Maar het gevoel was er niet dus blijf ik staan en kijk hoe de mensen hun hostie ontvangen.


Sommige mensen zijn geëmotioneerd, mooi om te zien.

Dan wordt de zegen meegegeven en is de mis voorbij.

Ik vond het heel mooi om bij de pelgrimsmis te zijn. Mooie afsluiting. Al was mijn moment gister in de kathedraal voor mij het moment.

We lopen de kerk uit en treffen daar Aldo, Luigi en Bernard (waarmee ik een paar dagen geleden een paar kilometer mee opliep).

We nemen afscheid van ze, wie weet tot ziens!

Oh een de rugzakken stonden er nog hoor, onaangeroerd tussen heel veel rugzakken.


We gaan op weg naar het station. Onderweg halen we in een bar empenadas (gefrituurd deeg met vlees) en drinken voor onderweg.

Een vriendelijke kokkin maakt ze voor ons.

De loop naar het station is warm, het is 30 graden en er staat geen zuchtje wind.


In het station ploffen we ergens op de grond en eten de empenadas,heerlijk!

Dan moeten we gaan inchecken voor de trein. Inchecken? Ja daar lijkt het wel op. De tas moet door een scanner en het ticket wordt gebliept.

Hoewel de controle echt een wassen neus was want we hebben allebei een mes bij ons en dat werd er niet uitgehaald.

De trein komt aan en we zoeken onze plekken. Het is ruim en de stoelen prima.


Het is gek om te zien dat de trein een groot deel van de route rijdt die we gelopen hebben, 4 weken lopen is in 4 uur met de trein gepasseerd. Maar het reizen met de trein is heerlijk, ik puzzel wat, schrijf wat, maak een praatje met de man tegenover mij die de camino Primitivo heeft gelopen. Ik kom de tijd wel door.


Je ziet het landschap veranderen, van groen, heuvels en bergen naar steeds platter en kaler.

Jannieke trekt de aandacht met haar tekenboek. Een Engelssprekende meneer gaat bij haar zitten en bekijkt met aandacht haar boek.


Hij vraagt aan mij of ik ook kan tekenen, ik geef aan van niet, dat ik meer een schrijver ben. Dus werd er bedacht als ik nou een boek schrijf dan kan Jannieke het illustreren. Wie weet!


Santiago ligt inmiddels ver achter ons en Madrid komt steeds dichterbij en daarmee thuis ook.

Ik hou heel erg van op reis gaan, maar vind thuiskomen net zo fijn.

En m’n eigen bed lonkt heel erg hoor!

Vannacht brengen we de nacht door op de luchthaven, hebben geen zin om helemaal de stad in te gaan naar een cheap hostel waar je net zo beroerd slaapt als op de luchthaven.

Dus prima!


Tot morgen allemaal!

Oh en iedereen super bedankt voor alle mooie en lieve berichtjes die ik gister heb gekregen! Waardeer ik heel erg en maakt me stiekem best een beetje trots!

Dankjewel voor het meeleven!!

75 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now