• Janine

Spanje we komen eraan hoor,wel even geduld aub

Woensdag 24 april, de dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier! Ik controleer voor de laatste keer of ik alles in m'n tas heb zitten, ik kan niet meer bedenken of ik wat vergeten ben, dus denk ik dat ik alles heb.

Om 9.15 trekken we de deur achter ons dicht, die waarschijnlijk over 6 weken pas weer open gaat.




Met de rugzak op richting het station, waar we de trein naar Rotterdam pakken.



Uiteraard koffie halen bij de Starbucks, dat hoort nou eenmaal bij op reis gaan. Om uiteindelijk een poos buiten te wachten op de Eurolines bus richting Brussel.

De bus is al flink gevuld, een plekje vinden is lastig. Ik vraag of ik naast een meneer mag zitten die heel diep zucht en mompelt:' dan moet ik eerst even ruimte maken'. Maar hij wil eigenlijk niet dat ik naast hem kom zitten omdat het blijkbaar teveel moeite is om zijn tas op te tillen. ietwat geirriteerd schuif ik in een ander bankje waarbij diezelfde meneer van net nog even commentaar op mijn tas had, hij vond hem te groot en dat hij maar in het ruim beneden moest. (terwijl hij net te beroerd was om zijn eigen tas op te tillen).

Ik besteed er verder geen aandacht aan maar geen denken aan dat mijn tas in het ruim gaat. Half ik mezelf mompel ik: 'no way m'n hele leven zit in die tas'. Je begrijpt wel dat die kerel (type zestiger die nog stoer probeert te doen en aan zijn hoest te horen een flinke roker is) geen vriendjes meer worden.

Na ruim 2 uur komen we aan op Brussel Noord, het meest saaie en lelijke station ter wereld. De overstap is een uur. Doordat ik wist dat je daar moet inchecken in een kantoortje deden we dat gelijk zodat straks bij het instappen we vooraan kunnen staan en een bankje kunnen confisqueren. De chauffeur wil eigenlijk dat m'n rugtas in het ruim gaat, maar door lief te vragen of hij toch mee naar binnen mocht gaf hij toe.

Omdat we allebei ons eigen bankje wilden hebben zodat je ruim kan zitten moesten dit ook nog zien te behouden. Een strategie van druk met je spullen bezig zijn, mensen niet aan kijken had z'n effect want breeduit zitten was geen probleem.


Voor mij komt een jong stel te zitten, een wat slungelige knul met een knalpaarse pluk in zijn haar, met een meisje dat vooral geleerd heeft om mooi te zijn en hij adoreert haar.

Halverwege stopt de bus bij een tankstation waarbij we de bus uit kunnen. Toiletronde, rondje lopen en de bus weer in. Een stop van 25 min, maar pas na 35 min vertrekt de bus weer. Met een passagier te weinig.

Een mevrouw was niet op tijd terug, de chauffeur is haar wezen zoeken, maar blijkbaar niet kunnen vinden. De chauffeur doet de deur dicht en rijdt weg. Terwijl de jas van de dame nog op de stoel ligt en haar bagage waarschijnlijk in het ruim.

Jannieke zei er wat van tegen de chauffeur, maar die had er totaal geen boodschap aan en reed weg.

Lichtelijk verbouwereerd bedenk ik dat die vrouw daar dus staat en er achter komt dat de bus met al haar spullen weg is. En zij nog staat bij een tankstation in de middle of knowwhere. Oke, dit is dus echt een les, hou de bus in het oog en wees op tijd terug, want hij gaat gewoon weg!

Een dame uit de bus spreekt ons hierover aan, een begin van een ietwat warrig en met vele kenmerken van verbale incontinentie gesprek. Maar later wordt duidelijk hoe dit komt, ze heeft een cva in het verleden gehad en daardoor ontremd, al ziet zij die ontremming zelf niet.

Bij aankomst in Parijs gaat zij eerder de bus uit dan wij, ze geeft ons 3 zoenen en geeft een zak chips. Ietwat verbouwereerd verlaten we de bus.

Het busstation is ondergronds, maar bovengronds aangekomen gaan we naar de Mc Donalds, even wat eten voordat we straks weer de bus in gaan.

Maar door lichte verwarring vanwege het Frans, zitten we te wachten op een bestelling die nooit gaat komen.

Om exact 21.30 komen we bij de bus, waarbij het inchecken al in volle gang is. Shit, opnieuw de strategie toepassen zal moeilijk zijn. Daarnaast is de chauffeur nu onverbiddelijk een moet de tas in het ruim. Gauw gris ik er wat spullen uit, maar kom er later achter dat ik onvoldoende eruit heb gehaald, maar kan er nu niks meer aan doen.

De bus blijkt tot op de laatste stoel uitverkocht te zijn, wat betekend: krap zitten.

Op de achterbank komt er uiteindelijk een vriendelijk Duits stel naast mij zitten, waarbij ik al snel heb los gepeuterd dat zij er uren eerder uit zullen gaan dan wij. Maar nog wel de hele nacht door moeten.

Ik heb een grote sjaal om welke ik gebruik als deken, en ik probeer een houding te vinden, maar niets is ideaal. Ik dommel een paar keer weg, met het gevoel uren geslapen te hebben, was de klok maar een kwartier verder helaas.

Om 2.00 volgde een korte stop om even de benen te strekken en plaspauze.

Ondertussen bleef ik hazenslaapjes doen, wel een keer een slaapje van 1,5 uur, diep in mijn hoekje gekropen met mijn sjaal over mijn hoofd. Maar man wat duurde de nacht lang, alsof het nooit meer licht werd.



Tegen 7.30 passeerden we de Frans- Baskische grens. Waarbij de bus gelijk aan de kant gezet werd. Een rapido spaans sprekende agente kwam de bus in en verzocht de paspoorten te laten zien. Ik had mijn hoesje met papieren uit mn tas gehaald dus kon mijn paspoort laten zien welke ik ook gelijk weer terug kreeg. Bij Jannieke zat tie nog wel in haar tas in het ruim, maar het was verder in orde, het paspoort hoefde verder niet gezien te worden. Ondertussen werden andere mensen een stuk strenger gecontroleerd, laat ik zeggen mensen met een andere huidskleur dan ik.

Paspoorten en papieren werden meegenomen en gecontroleerd. Drie mensen werden uit de bus gehaald waarbij blijkbaar de papieren niet in orde waren. Na driekwartier ging de bus verder zonder hen. Opvallend was echt dat alle donkere of getinte mensen (80% van alle passagiers) streng gecontroleerd werden en zoals bijv. Jannieke haar paspoort helemaal niet hoeft te laten zien.


We reden verder door Baskenland, en wat een prachtig gebied is dit! Ontzettend groen, mooie heuvels en bergen. En mooie steden zoals Sant Sebastien en Bilbao.

In deze steden gingen er ook veel mensen uit de bus waardoor we eindelijk weer de ruimte hadden en breeduit konden zitten.




Maar desondanks was de reis lang en had ik weinig zitvlees meer over en kreeg ik decubitus er gratis bij. De omgeving maakte wel veel goed, nooit geweten dat ze in Spanje ook besneeuwde bergtoppen hadden, maar het is toch echt zo!



Rond 15.30 konden we eindelijk de bus uit, pffft het was wel echt een lange reis.

Rustig aan wandelden we naar het hostel, waar ik nu op mijn bed deze blog typ.

Maar eerst een douche en tandenpoetsen, dat was toch zo fijn!

De kamer heeft 4 bedden, waarvan er nog 1 bezet is door een wat oudere man.

En het zal weer eens normaal gaan, nee hoor. Is het een een of andere fluisteraar ofzo die allerlei dweperige zinnetjes fluistert in z'n telefoon, waar hij volgens mij niemand bij aan de lijn heeft. Waarbij hij het heeft over zijn butler e.d., maar als je die hebt wat doe je dan in een hostel van freaking 14 euro per nacht? Brrr.


In een winkeltje verderop in de straat kochten we wat fruit, leuk om te merken dat ik bijv. 500 gram aardbeien kon vragen en de winkelmevrouw me direct begreep! En zo waren er meerdere momenten waarbij de juiste Spaanse woorden boven kwamen.

Dus wie weet hoeveel er is blijven hangen van de Spaanse les!


Voor nu is het even genoeg geweest, morgen met de bus (ja alweer) naar Salamanca, het startpunt van de camino.


Hasta manaña!


73 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now