• Janine

Rustdag, of toch niet?

De wind giert om het gebouw, de regen slaat tegen de ramen.

Het nodigt niet bepaald uit om te gaan lopen, of überhaupt m’n bed uit te gaan.

De Fransman is er wel uit en is lang met z’n spullen aan het rommelen.

Uiteindelijk net na 8.00 vertrekt hij met nog even de opmerking dat we toch wel erg laat opstaan.

Gister had hij ook al commentaar dat we te snel zouden lopen en daardoor smiddags moe waren en moesten rusten. Terwijl meneer zelf om 19.30 naar bed ging tot de volgende ochtend 7.30.

Dus waren we wel een beetje klaar met deze man.

Nadat hij is vertrokken staan we langzaamaan op. Eerst ontbijten, dan spullen inpakken. We maken geen haast want het regent flink.

Rond 9.45 trekken we de deur van de saaiste albergue ooit dicht.

Het idee is om vandaag een rustdag te houden en 10 kilometer te lopen. Bijzondere combi zeg maar.


Eerst op weg naar de farmacia, want mijn tape en gaasjes zijn op.

Aangekomen is de farmacia nog dicht. Hij gaat om 10.00 open, het is 9.57. Dus nog even wachten.

Jannieke loopt inmiddels door. Ik bel aan, maar geen reactie. Nog maar even wachten. Het is 10.10, ik zoek het telefoonnummer op, bedenk een zin in het Spaans, maar het nummer is nog niet in gebruik.

Ik wordt wat ongeduldig, maar op dat moment komt er een auto aanrijden welke van de apotheker blijkt te zijn. Er stapt een dame gehaast uit en doet de deur open.

Nog met haar jas aan vraagt ze waar ze me mee kan helpen. Qua tape heeft ze eigenlijk net niet wat ik nodig heb, maar neem uiteindelijk het beste alternatief. Ik heb een nieuwe naald nodig, maar ipv 1 krijg ik er 5. Mmm hoop niet dat dat een voorbode is van wat komen gaat! Met een tas vol nieuwe blarenspullen ga ik weer op weg.


Tegenover de farmacia loopt het caminopad.

Ik kom op een kruising, en ik twijfel waar ik heen moet.

De route op Google Earth staat anders aangegeven dan de werkelijkheid.

De werkelijkheid is dat er een bord staat dat ik er niet in mag, maar dan moet ik verder lopen om uiteindelijk op hetzelfde punt uit te komen. Dus negeer ik het verbodsbord en loop ik toch het pad op. Enne niks aan de hand, ik ben niet aangehouden 😂.

Dan loop ik een dorp in, even raak ik de weg kwijt. Maar dan helpt een luide Spaanse dame me weer op weg.

M’n linker voet wil nog niet, m’n kleine en grote teen doen zeer. De schoen zit nog niet lekker.

Het duurt vandaag lang voordat ik ‘aan’ ga. Het lukt maar moeilijk een goede cadans te vinden. Na 3 km lijkt mijn linkervoet het te begrijpen en gaat de schoen steeds beter zitten.

Het lopen is pittig, het waait flink. Zitten is er niet bij, dan koel ik veel te snel af.

Dus maar doorgaan.

Ik loop langs een kerk, maar helaas is hij gesloten. Jammer, ik had er best een poosje willen zitten om wat te mediteren.


De route is verder redelijk saai, het is kilometers doorkomen.

Dan moet ik de rivier oversteken, verderop ligt een brug.

De wind komt van links en is behoorlijk sterk, het waait me zo omver. Maar ik heb het naar m’n zin. De hele brug is leeg, ik kom geen auto tegen. Heerlijk!

Dit was trouwens ook het enige punt tijdens de loop dat ik de wind niet erg vond. Verder maakte de wind het echt zwaar vandaag.




De laatste 3,5 km waren vol in de wind. Mijn bovenbenen hebben er echt moeite mee. Daarnaast is de drukverdeling anders. Normaal gesproken hangt mijn slaapzak onderaan m’n tas, maar vanwege de kans op een bui had ik deze in m’n tas gedaan, zodat de regenhoes over m’n tas kan. Het gewicht zit nu meer bovenin en de druk op schouders en benen is anders.



Ik kom in het dorp en sjok de laatste meters naar de albergue.

Er hangt een bel, en ik geef er een slinger aan. De eigenaar komt aanlopen.

Ik zeg in het Spaans dat ‘mi compañera a reserva’ heeft gemaakt. Maar dan blijkt de eigenaar Engels te spreken.

Vrij snel komt Jannieke ook aan.

De man laat de slaapzaal en dergelijke zien. Het is te zien dat aan alles zorg en aandacht is besteed.

De eigenaar is een Zuid-Afrikaan die samen met zijn vrouw veel christelijk missionair werk over de hele wereld heeft gedaan.

En nu zo’n 10 jaar een albergue runt en leeft als overtuigd christen.


Eerst douchen en de was doen, dat is de eerste taak.

De douche is heerlijk warm, een verademing na de half lauwe douche van gisteren.

De was hangt op.

De wind waait flink en het is fris. Korte broek en slippers is eindelijk te koud, maar ik heb even niks anders want verder hangt alles te drogen.

De eigenaar komt koken en er ontstaat een mooi gesprek over het leven en over geloof. De albergue heet overigens ook Rehoboth. Mooi dat er hier voor ons een plaatsje bereid is!

Rond 19.00 gaan we eten, het is heerlijk en voedzaam. Gelijk heb ik het niet meer koud. Na de afwas is het tijd om naar bed te gaan. Niet dat het al bedtijd is om 19.30 maar wel om warm onder de dekens te kruipen.


Al was het plan een rustdag, is het er niet echt van gekomen. Morgen lopen we ook een korte afstand. Dan naar Rionegro del Puente. En pakken we rust om ons voor te bereiden op de bergetappes die nog gaan komen.


Toedeloe

41 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now