• Janine

Roze schoenen avonturen deel 2

Maandagochtend 7.00 uur. Aan een andere balie, in een ander ziekenhuis haal ik een pasje op. Ik vraag waar ik de kledinguitgifte kan vinden, deze keer is het eenvoudiger dan vorige week. Op etage -1 houd ik mijn pasje voor de lezer, ik kan geen maat kiezen. Ik ben benieuwd wat ik krijg. Verderop bij deurtje D, komt mijn pak aangewaaid. Blijkbaar zie ik er wat onwennig uit, een pittige Haagse dame tikt me op de schouder en maakt een grapje dat ik hier voor het eerst ben. Alleszins aardig bedoeld.


Ik werk vandaag op de Interne Geneeskunde.

Ik moet naar de zevende etage, al weet ik niet precies waar. Ik stap direct in de lift vlakbij de kleding uitgifte. Aangekomen op de zevende etage kijk ik wat vertwijfelt om me heen. Ik zie MPU- Interne staan. (MPU = Medisch Psychiatrische Unit) Maar heb toch zo’n vermoeden dat ik hier niet moet zijn. Maar ik kan nergens anders heen. Dus houd ik maar mijn pasje voor de lezer en de schuifdeur gaat open. Ik zie iemand zitten achter een balie met glas. Ik vraag waar ik moet zijn en ze wijst me dat ik door een deur moet en waar ik m’n pasje voor moet houden. Er staat met grote letters dat je moet wachten totdat de deur weer gesloten is. Maar dit duurt nogal lang, dus uiteindelijk loop ik toch door.

Bij een balie tref ik de nachtploeg en ze lijken me te verwachten, ik zie mijn naam op een bord staan. Ik vraag waar ik me kan omkleden en ik wordt verwezen naar de toiletten. Even later omgekleed in mijn te grote pak, namelijk maat L, ik zwem erin, maar maakt niet uit.


In de zusterpost wacht de dagploeg totdat iedereen er is. Als iedereen er is is er een dagstart. Er wordt een rondje gemaakt waarbij iedereen aangeeft of je vandaag groen, geel of rood bent. En nee dat is niet of je misselijk, beroerd of verbrand bent maar hoe je werkstemming vandaag is. Als je aangeeft dat je geel of rood bent wordt er gevraagd of er iets voor je gedaan kan worden.


Daarna gaat de hele club aan de slag. Ik kom erachter dat ik op twee kamers met 2 leerlingen sta. Waarvan de een derde jaars HBO-V is en de ander eerste jaars MBO.

Het ziekenhuis zit wat anders in elkaar dan het ziekenhuis van vorige week. Vooral een stuk ouder en krapper, maar dat ben ik jaren gewend geweest ;) dus geen probleem.

Eerst maar inlezen, planning maken, leerdoelen aanhoren en aan de slag gaan.

De leerlingen zijn behoorlijk zelfstandig dus heb ik vooral een overkoepelende rol en dat gaat prima. De HBO-V’er is vooral een grappig kereltje met bravoure, ik mag hem wel, maar vind hem vooral lachwekkend op zijn kakkertikschoentjes. De andere leerling is een pittige perfectionistische dame die de zaken goed door heeft. Het werkt fijn.

Maar op 6 patiënten met 3 man personeel, ik vind het wat veel, maar prima hoor! De zorgmanager lijkt het er niet zo eens met de indeling te zijn, maar toch blijft het zo.

Het loopt prima, er is een goede arts-assistent, nooit geweten dat dokters zoveel tijd voor patiënten kunnen en willen nemen.

Om stipt 9.00 moet ik mij melden in de koffiekamer voor stipt een kwartier koffiepauze waarin ook wordt besproken of de scorelijstjes goed zijn ingevuld en wat er dus nog moet gebeuren. Na een kwartier weer aan de slag. En ook om 12.00 stipt op tijd voor de lunch.


Ik loop op mijn roze schoenen, ze zitten wat beter dan vorige week, maar heel eerlijk, ze zitten voor geen meter. Dus ik hoop dat ze nog lekkerder gaan zitten anders ga ik op zoek naar andere roze schoenen. Want roze zullen die schoenen zijn!


De leerlingen hebben hun zaken goed op orde, ik deel pillen, maar rapportages daar hoef ik niet naar om te kijken.

Om 13.30 staat iedereen weer in de zusterpost en wordt er een ronde gemaakt hoe op jouw kamer de stand van zaken is, na max. 5 minuten gaat iedereen weer aan het werk.

En stipt om 16.00 lopen we met zijn alleen de afdeling af naar de kelderruimte beneden.

En zo zit de werkdag er weer op.

Morgen weer een dienst.

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now