• Janine

Pittig windje hoor

8.00 uur, ik schrik wakker en schuif mijn oogmasker opzij en ik zie dat de luiken voor de ramen open zijn.

Pffft ik kom ergens heel ver uit dromenland vandaan en ben nog wat verdwaasd.

Ik heb heel lang geslapen en door alle geluiden van de vertrekkende pelgrims heen geslapen.

Ik pak m’n tas in, plak m’n voeten af en uiteindelijk sta ik om 9.00 buiten.

De voeten voelen goed, nauwelijks druk in de schoenen.

Door de rust zijn mijn voeten weer geslonken en passen de schoenen weer goed.

Er is weer een wind opgestoken.

Het pad het dorp uit is een graspad en wordt verderop een kiezelpad.

Er hangt een wat donkere lucht in de buurt, zou ik dan vandaag in de regen lopen?



Maar de bui lijkt over te drijven.

Het pad loopt dwars door de natuur, door open velden. Prachtig!

De wind is best pittig, door de rugzak wordt ik regelmatig uit balans gebracht.

Maar het lopen gaat prima, vrijwel geen pijn.

Ik wil m’n veters even opnieuw strikken. Ik zet mijn linker voet op een grote steen, maar hield even geen rekening met de wind, en werd ik bijna omver geblazen. Ik kan mezelf net aan overeind houden!

Het graspad is soms wat drassig door de regen van gisteren maar prima te belopen. Ik heb het naar m’n zin!

Het dorp Mombuey komt dichterbij. De pijlen lijken echter te zijn verdwenen. Op de gok loop ik de goede kant op.

In het dorp tref ik Jannieke weer. In een inimini winkeltje kopen we een sinaasappel welke we op een bankje voor de kerk opeten.

We lopen naar de albergue maar deze is nog niet openen dus duiken we maar een bar in.

Eerst een cafe con leche!

En later een menu del dia, ook al was dit niet geweldig, maar het was eten.


Rond 14.00 is de albergue wel open, helaas is deze weinig inspirerend en oud. Het functioneert maar daar is ook alles mee gezegd. Bedden waar je decubitus gratis bij krijgt omdat de matrassen zo dun zijn en er onder een plank ligt.

Er zijn nog 3 andere pelgrims, 2 Spanjaarden en een Duitser. En weer zijn we veruit de jongsten.

De Duitser is wat bijzonder, hij gooit z’n regenponcho op de grond en blijft er naar staan kijken. En hij verwacht dat wij maar Duits praten en hij weigert ook maar een woord over de grens te spreken, het lijkt wel een Fransman!

Jannieke sleept het halve meubilair naar buiten in de zon, later schuif ik ook een stoel aan. De wind is gaan liggen en de zon is weer tevoorschijn gekomen gelukkig!



Diverse mensen lopen langs en lachen hoe we erbij zitten (met de benen op tafel).

Laat op de middag halen we nog wat boodschapjes voor morgen en eten we voor de tweede keer warm vandaag, gewoon omdat het kan!

Morgen een etappe van 15 km naar Asturianos, gaat goed komen!

Inmiddels is op de teller de 200e kilometer gepasseerd! Nooit ged

acht dat mijn lijf dat zou kunnen!

Tot morgen

48 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now