• Janine

Pittig dagje...

Gisteravond... Eerst eten, dat was even het belangrijkste. De verbrande calorieen er weer aan eten.

In het eerste restaurant was het 'menu del peregrino' pas vanaf 21.00 en het was nu 19.00. Op naar de volgende, maar ook daar was het pas vanaf 21.00, maar we konden wel tapas krijgen. Dus uiteindelijk dat maar gedaan. Een vriendelijke barman kwam het aan tafel brengen.

Na het eten liepen we weer terug naar de albergue en er waren meer gasten bij gekomen. Ze zaten in een andere albergue of hotel, maar kwamen even gezellig langs.

Een Canadees en een Amerikaan schoven aan tafel, met de Duitsers en Chinese die er al waren. Al snel ging de eerste fles wijn open, en of ik nou wilde of niet, wijn drinken zou ik! Voor degene die mij kennen weten dat ik vrijwel geen alcohol drink.

Maar ik moet eerlijk zeggen, het was lekker wijn!Huh, Janine en wijn? Ja voor nu was het een prima combi! Grappen gingen links en rechts over tafel, en er werd meer wijn geschonken. Vooral de Amerikaan was erg grappig. Type zestiger met baard en kaal hoofd, typisch Amerikaanse (te grote) kleding met een tas met heel veel patches van heel veel caminos erop. A real American from Missouri, met de enorme knauwerige Amerikaanse tongval.

Er wordt nog meer wijn geschonken, niet bij mij hoor, naar 2 mini glaasjes is het voor mij genoeg. Maar de anderen drinken vrolijk door. Het is enorm gezellig, ik lach zoveel dat ik er spierpijn in mijn kaken van krijg.

Dit is ook het pelgrims leven, de gezamenlijkheid en verbinding door de camino, echt fantastisch!

Om 21.30 vind ik het mooi geweest en ga naar bed. Ik pak nog even m'n tas goed in voor morgen en ik taai af. Ik gebruik voor het eerst m'n slaapzak die ik al dagen meesleep.

En ik slaap er prima in, als ik om 6.45 wakker wordt zie ik dat er al 4 mensen weg zijn, ik heb er niks van gemerkt.

Even ontbijten, tas inpakken en schoenen aan doen en ik ga weer op weg. Het is precies 7.30 als ik de deur achter mij dichttrek.


De route gaat direct verder achter de albergue, het is een half verhard pad met veel losse stenen. Het loop niet fantastisch, dus ik hoop dat dit stuk niet al te lang duurt.

Verderop ga ik de bocht om en loop ik dwars door de landerijen. Het is echt prachtig in combinatie met de opkomende zon.



Ik geniet er intens van, wat is het prachtig om zo je dag te beginnen!

Ik voel me sterk, de benen voelen goed. Al zingend loop ik door het landschap. Ik geniet.

Langzaamaan wordt het heuvelachtiger en het pad weer met losse stenen.

Zachtjes aan voel ik een blaar opkomen, maar ik negeer het nog even. Maar verderop ben ik dan toch maar zo verstandig dat het af te plakken.

Voor m'n gevoel ben ik zo op de 5 km, maar ik kijk op m'n metertje en ik zit pas op 2,8 km. Huh, loop ik dan zo langzaam? Voor mijn gevoel heb ik er flink de pas in, maar blijkbaar vergen de heuvels veel tijd.

Ik loop door de koolraap velden, prachtig! Je ziet dat hier heel veel.



Ik kom op een soort kruising en even begrijp ik de bewegwijzering niet. Op een paal staat met gele verf geschreven: ⬅️sin aqua, ➡️con aqua.

Ik dacht: ik heb genoeg water bij me dus ik neem de 'sin aqua' route.

Maar al snel kom ik erachter dat dit waarschijnlijk heel oud is, want 20 meter verderop houdt het pad op en is er een poeltje waar ik niet omheen kan.

Dus ik weer terug naar het begin, sta ik 2 keer in de modder dus lekker vieze schoenen.

Aan de ene kant is de route prachtig door de landerijen en aan de andere kant best saai, je komt geen huizen of dorp tegen.

Ik zie een grote steen waar ik op kan zitten, doe mijn rugzak af en plof neer.

Inmiddels pas op de 8 km, terwijl ik voor m'n gevoel al op de 12 zou moeten zitten.

Ik eet kaas die ik gister gekocht heb, even eiwitten eten. Normaal gesproken ben ik best een zeikerd met kaas, maar dit is lekkere kaas. Ach ja misschien maakt honger ook rauwe bonen zoet!

Jannieke komt ook aanlopen en ploft ook neer. Gezellig kletsen we even bij hoe het lopen tot nu toe ging.


Na een poosje stappen we weer op en lopen een heel stuk samen.

We kletsen wat, maar ook is het tijden stil, maar toch is het samen lopen gezellig.


De route is heuvel op, heuvel af, de heuvels zijn soms best pittig en vragen veel energie.

De benen doen het goed, maar de voetzolen doen pijn. Ze moeten nog wat wennen aan het lopen, maar het komt goed.


Op 7 km zijn we het allebei even zat, in een bocht is een soort waterafvoer welke niet meer in gebruik is. Daar ploffen we neer, even met de benen omhoog. Even al het vocht uit de benen. Maar ook echt even rust pakken, dus gaan de ogen even dicht.

Daarna even wat eten. Jannieke is eerder klaar en gaat alvast op weg.

Na een plaspauze volg ik ook. De laatste kilometers zijn ingezet.


En wat voor een kilometers! De heuvels lijken hoger te worden, de voeten gaan steeds meer zeer doen. Ik trek mijn hoed lager over mijn hoofd, loop met het hoofd gebogen zodat ik alleen de paar meter voor mijn voeten zie en niet steeds naar het einde van de weg hoef te kijken. Het werkt wel, soms sta ik ineens op een heuvel waarvan ik niet wist hoe hoog die was. Al zingend blijf ik gemotiveerd.

De laatste 3 km zijn zwaar, door de pijn in mijn voeten. De benen voelen nog steeds goed. Eindelijk komt het dorpje in zicht. Ik kom erachter dat ik een stukje niet volgens de route ben gegaan, want ik kom ineens bordjes tegen die een andere kant op wijzen dan waar ik vandaan kom. Maar prima, zo ben ik er ook gekomen.


Ik tref Jannieke weer aan het begin van het dorp. Allebei hadden we het zwaar vandaag. Maar stiekem best een beetje trots, aangezien we allebei geen heuveltraining in de benen hadden en dit nu de hele dag wel hadden en de afstand van 21 km volbracht hebben, mag dat ook best denk ik.


We lopen het dorpje El Cubo de Tierra de Vino in en gaan op zoek naar de albergue. Deze is snel gevonden, deze keer geen gemeentelijke zoals de afgelopen 2 dagen wel was, maar een prive alberque.

Voor 12 euro hebben we een bed en een warme douche.

Maar nog even geen rust, eerst eten.

Iets verderop is een restaurant waar we 'menu del peregrino' eten. Een 3 gangen menu voor nu 11 euro inclusief wijn. Maar deze keer smaakt de wijn me niet zo. Het menu daarentegen wel, even veel calorieen eten!

Als we klaar zijn treffen we in het bar gedeelte de Amerikaan John van gister weer.

Gelijk gezellig weer! We wezen hem op de albuerge en hij zou later ook komen.

Terug in de albuerque vragen we aan de hospitalera of er nog een bed over is, maar het was vol. Maar John heeft geluk, want er blijkt op onze kamer nog een opklapbed te zijn, dus hij heeft alsnog een bed.

Nu even rustig zitten, typen en kletsen met een nederlandse kamergenoot.

Morgen weer een nieuwe dag, er staat maar 13 km op de planning, maar na de dag van vandaag is dat wel even fijn.


Trouwens, ik ben even benieuwd wat jij van mijn blog vind! Wil je het me laten weten?


Hasta luego



74 keer bekeken1 reactie

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now