• Janine

Pieterpad deel 1

De auto is afgetankt, de backpack ingepakt, en de wandelschoenen staan klaar.

Vrijdagochtend, tijd om af te reizen naar Pieterburen.

Inderdaad afreizen, want voor m’n gevoel gaan we naar het einde van de wereld in Groningen. 256 km en 3 uur rijden.

Na de start in de Starbucks komen we

rond 12.00 aan in Pieterburen, een dorp wat pas 2 km van te voren op de borden staat aangegeven.


Het zijn 2 straten en het zeehondencentrum, meer is het niet.

We zoeken een plekje voor de auto en over een week zullen we met het openbaar vervoer weer terugreizen naar Pieterburen.


De wandelschoenen gaan aan, de tas op de rug. Even een selfie bij het startpunt en daar gaan we!




Er staat een bord dat de kerk open is, daar gaan we eerst heen. Een mooi oud kerkje waar we samen in gebed onze week beginnen.

In de overtuiging dat de start van de route de andere kant op is lopen we weer terug de straat in,maar er blijkt aan het begin van de straat een pijltje staan die we net even gemist hadden.

Verderop twijfelen we waar we heen moeten. De pijl staat raar aangegeven. We lopen een pad in maar dat blijkt toch niet het goede te zijn. Dan is er nog maar een keuze, dus dan dat pad maar op.


Lang staat er niets aangegeven en twijfel ik of we wel goed gaan. Maar dan eindelijk komen we weer pijlen tegen. Van het betonpad gaan we over naar een graspad.

Ik heb last van mijn linker schouder, m’n tas zit niet lekker.

Gerben kijkt er naar en stelt hem goed af en het ongemak is weg.

Voor we het weten zitten de eerste 5 kilometer erop.

We nemen even pauze, eten wat en observeren een jagende kat. Ik had het gevoel dat er een blaar in de maak was, ik zag nog niks maar voor de zekerheid plakte ik het toch af omdat het op precies dezelfde plek was als op de camino.

We gaan weer op weg, de tas is best zwaar, hij drukt flink op m’n heupen.

Ik gebruik nu voor eerst echt mijn grote backpack van 70 liter welke ik al meer dan een jaar heb.

De route leidt door dorpjes heen, kijken naar de huizen en bekritiseren wat wel en niet mooi is.

We komen bij een kerk aan en ik wil eigenlijk wel binnenkijken.

Tegen beter weten in voel ik aan de deur, maar deze blijkt open te zijn. Na de ervaringen in Spanje dat alle kerken dicht waren is dit een verrassing!

Het is een eenvoudig kerkje, maar daardoor juist mooi.

We bedenken hier dat we gaan proberen om in elk kerkje wat we tegen komen in te gaan kijken, gewoon kijken of het open is.

Verder door het dorpje heen, veel leven is er niet.


Verderop komen we op een fietspad uit, we komen allerlei schoolkinderen tegen die denk ik vanuit Groningen gefietst komen.

Das nog best een eindje!

Een jongen roep: ‘gehaktbal!’ terwijl hij langs fietst. We kijken elkaar aan en schieten in de lach waarna de jongen later nog roep:’was het grappig?!’

Het fietspad is lang en ietwat saai. De tas gaat zwaarder wegen, de heupen gaan zeer doen, de druk op de benen wordt groter. De 14 kilo is echt goed merkbaar.

10 kilometer lang lopen we een goed tempo, maar dan ineens is het even op bij mij. Ik kan Gerben niet meer bijhouden en hij loopt voor me uit. Prima, even eigen tempo lopen is nodig.

Ik krijg het zwaar, de impact van de tas is groter dan ik had verwacht. En de wind is best aanwezig. Het is nog 2 kilometer naar de camping.

Aangekomen in Winsum zien we de camping al liggen maar moeten nog een stuk omlopen omdat het aan de andere kant van het water ligt.

Aangekomen op de camping zoeken we een plekje uit, tegenover ons staan allemaal campers.

Eerst de schoenen uit, de voeten voelen wat week aan. De blaar is niet verder doorgezet.

Gelijk maar de tent opzetten. Gerben gaat de tent doen en ik maak van de slaapmatjes stoeltjes.

Foto daarvan volgt later want we zaten net koud 2 minuten toen het begon te regenen, dus verhuisden we naar binnen. En dat bleef het bijna de hele avond.

Alleen het loopje naar de supermarkt was even droog.

Op deze camping staan ook trekkershutten, even heel brutaal zijn we bij 1 van de hutjes op een bankje onder het afdak gaan zitten om in ieder geval droog te kunnen eten.

Het is wat aan de frisse kant, terug in de tent duik ik m’n slaapzak in.

Gerben springt onder de douche om weer op te warmen.

Hij komt aan de praat met een man die het Pieterpad vanaf de andere kant heeft gelopen en morgen de laatste etappe doet. Hij gaf allerlei tips waar we wat mee kunnen!

De regen tikt tegen het tentdoek en ik ben moed aan het verzamelen om naar het toiletgebouw te lopen.

Morgen staat er 21 kilometer op ons te wachten. Eerlijk, ik zie er wel een beetje tegenop, vooral vanwege die zware tas en m’n zere heupen.

Maar het komt vast goed, gewoon het ene voor het andere been blijven zetten!


ps: het Pieterpad is een langeafstandswandeling van noord naar zuid Nederland. Van Pieterburen in Groningen naar de Pietersberg in Maastricht. 490 km, we knippen dat op in een aantal weken waarvan we nu een week doen op een later moment weer verder zullen gaan.

101 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now