• Janine

Pieken en dalen

Als om 6.45 mijn wekker gaat is er al veel bedrijvigheid op de kamer. Ik ben de laatste die opstaat. Ik pak mijn tas in en ontbijt met yoghurt zoals elke dag.

Even over zevenen sta ik buiten. Het is koud, ik gok een graad of 4. Voor mij lopen 2 dames maar ik raak ze al snel kwijt. Want ik moet de kamersleutel nog terugbrengen bij de ambulancepost. Maar ik weet even niet meer precies waar deze was. Met aanwijzing van een fietser kom ik er en leg de sleutel in het raamkozijn bij de andere sleutels.

Dan ga ik op weg, de route loopt door het stille dorp. Er lopen 2 mannen voor mij, maar ze lopen harder dan ik dus ze lopen snel uit.

Uit het dorp gaat de route over de doorgaande weg. Het is mistig, maar de zon probeert er doorheen te komen.

Na 3 kilometer kom ik in een dorpje, er is een bar maar deze sla ik over.

Door het dorp heen loop ik een Slowaakse vrouw achterop. Ze maakt foto’s van de mist. Ik probeer een praatje te maken maar er is weinig respons.

De route gaat van de weg af een zandpad op.

De omgeving is prachtig, zeker met de optrekkende mist en de zon.

De weg is vrij vlak, maar dat is bedrieglijk voor wat er nog komen gaat.

Na 4 km kom ik in het volgende dorpje. Ik ga even zitten op een bankje bij de kerk. Ik eet wat en voor de zekerheid tape ik mijn linkervoet in.

Ik ga weer op weg, de Slowaakse vrouw en een Fransman lopen voor mij.

Maar heuvel op totaal niet bij te houden. Want in het dorp begint gelijk het stijgen. Het begin van ruim 400 hoogtemeters stijgen.

Het eerste stuk is lang en pittig. Uiteindelijk wordt de weg heel even wat vlak en ik sta uit te hijgen. Langzaam maar gestaag ga ik door. Ik sta regelmatig even stil. De benen zijn regelmatig even leeg, maar na stilstaan gaat het weer.

Het is fijn dat er soms ook wat rechte stukken of wat afdaling in zit. Al is afdaling nu nutteloos omdat je weet dat je die meters later weer omhoog moet.

Mijn rechterbeen gaat wat zeer doen, er schieten steeds stroompjes door. Waardoor het soms een wat eigen leven gaat leiden en cadans houden lastig is.

Met wat rekken en strekken wordt het wat beter.

Het klimmen is soms flink steil, andere stukken is wat meer geleidelijk.

Na een kilometer of 6 kom ik dan eindelijk boven aan. Pffft die klim is achter de rug.

Mijn benen en voeten zijn moe, maar ik weet dat in het dorp een kilometer verderop een bar zit waar ik kan rusten.

Ik sjok het laatste stuk over het asfalt en kom aan bij de bar.

Het is een speciale bar, want het hangt helemaal vol met allemaal Sint Jacobsschelpen. Waar je ook kijkt zijn er schelpen.



Want in deze bar krijg je en schelp waar je wat op mag schrijven en deze krijgt later een plek in de bar.



Ik bestel een cafe con leche en een cakeje en bananen voor onderweg. Want die was ik gister vergeten te kopen.

Het is gezellig in de bar met allerlei andere pelgrims.



Jannieke zat er al en na de koffie vertrekt ze op weg naar de albergue. Met de opdracht van de Australiërs om een bed te reserveren.

Ik blijf nog even, geef mijn benen nog wat rust.

Even later ga ik weer aan de wandel. Ik loop het dorp uit de natuur in. Al hoewel natuur, even wordt dit wreed verstoord door 2 crossmotors en 2 quads. Ze steken vriendelijk hun hand op.

Er is nog een stuk een lichte stijging maar mag geen naam hebben in vergelijking met eerder.

Maar dan wordt de grote afdaling ingezet en direct vrij steil.

6 km afdalen dat gaan de knieën niet leuk vinden denk ik.

Mijn rechter been gaat weer wat tegensputteren. Ik sjor mijn tas wat hoger op en het lijkt te helpen.

Het gaat goed, ik doe het rustig aan. De benen zijn dan wel moe maar ze doen het nog hartstikke goed.

Maar ik ben wel blij als de afdaling voorbij is, de zere knieën zijn ook direct over. Stijgen en dalen het is allebei m’n hobby niet, ben niet voor niets Nederlander hè!

De laatste 1,5 km gaan over asfalt en het gaat prima.

Dan kom ik in het dorp, verderop loop ik een wat mank lopende man voorbij. Hij begint een praatje in het Spaans, ik probeer uit te leggen dat ik uit Gouda kom en dat Gouda bekend is van kaas. Maar hij begrijpt het niet. Hij vraagt of ik nog doorloop of hier blijf. Ik geef aan dat ik hier blijf en op zoek ben naar de albergue.

Ik versta hem niet helemaal maar ik begrijp eruit dat hij me er naar toe wil brengen.

Ik loop op zijn tempo, het gaat niet hard maar hij probeert harder te lopen. Dat hij er bijna buiten adem van raakt.

De Australiërs komen me voorbij en ik weet dat zij ook naar de albergue gaan. Maar op de splitsing gaan ze verkeerd en de oude man zegt het tegen me, ik roep ze en wijs ze de andere kant op.

Ik bedank de man hartelijk en loop naar de albergue.

Op de eerste etage van een pand is een keurige albergue. Jannieke is er al, maar verder nog niemand dus bedden voor het uitkiezen!

Ik doe m’n schoenen uit en ga op bed liggen.

De voeten doen zeer en hebben even rust nodig. Maar dat de zeer doen dat mag, inmiddels hebben ze me 335 kilometer gedragen dus mogen ze ook even!

Waarvan vandaag 21,6 km.

Met de Australiërs samen draaien we een was in de wasmachine en de droger, heerlijk hoor!

Maar eerst maar even eten, verderop is een restaurant.

Het tafeltje naast ons zitten oudere mensen. En ze spreken ons direct aan in het rap Spaans. We begrijpen wel wat, maar het is nogal binnensmonds en ze passen hun taalniveau niet echt aan. Maar toch blijven ze doorratelen.

Een jonge knul is de ober en noemt het dagmenu op. Ik bestel iets als voorgerecht waarvan ik niet weet wat het is maar hij zegt dat het goed is. Even later wordt het gebracht en ik weet even niet waar ik moet kijken.



Blijkt dat ik pijlinktvis besteld heb. Mmm even kijk ik er wat bedenkelijk bij, maar ga er toch aan beginnen.

Ik weet niet goed wat ik er van moet vinden, het is een totaal nieuwe smaakcategorie voor mij (voor iemand die niet van vis houd).

Maar toch blijf ik door eten en smaakt het eigenlijk prima.

Jannieke legt met Google translate uit aan de jongen dat het de eerste keer is dat ik zoiets eet. Vervolgens weet de hele bar het.

Het eten is verder heel goed!

Maar na het eten is het tijd voor rust. Op bed liggen lezen, wat slapen. Heerlijk!

Morgen door naar een plaats met een hele moeilijke naam, maar ongeveer 15 km verderop.


Hasta manaña!

43 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now