• Janine

Niezen en energie verliezen

Als ik wakker wordt zie ik dit mijn buurvrouw al vertrokken is, ik heb er niets van gemerkt.

Langzaam aan sta ik op, en pak ik m’n tas in.

Ik kan mijn tas blind inpakken, alles zit altijd op dezelfde plek. Ik ben een tasje kwijt, het je halfdonker in de zaal en ik kan het niet vinden. Uiteindelijk blijkt het onder m’n bed te liggen.

Beneden in de hal ontbijt ik nog even voordat ik de deur uit ga.

Vandaag is de route even iets lastiger want er zijn vandaag 2 routes die weer op hetzelfde punt uitkomen. Alleen is de ene 4 km langer dan de ander maar gaat wel langs een klooster.

Toch kozen we voor de kortere route omdat we allebei niet fit zijn.

Jannieke begon van de week met verkouden zijn en liep gister met koorts, maar gaat vandaag weer wat beter, ik ben gister begonnen met verkoudheid en weet wat me denk ik nog te wachten staat. Maar we blijven positief, we krijgen gewoon op de laatste dagen nog even een extra uitdaging, het is en blijft natuurlijk een pelgrimstocht😜.


Maar terug naar de route, op Google Earth heb ik alleen de langere route en weet ik dus niet hoe de kortere route loopt. Dus zal ik heel goed op de pijlen en borden moeten letten.

Bij de splitsing die wel op de kaart staat pik ik de route op. Eerst langs de doorgaande weg.

Met af en toe een uitstapje wat even later weer op de doorgaande weg uitkomt. Echt nutteloze meters. Maar omdat ik de kaart niet heb weet ik niet waar de route heen loopt en volg ik toch maar de pijlen.

M’n schouderbladen en met name links gaan weer zeer doen. Het lijkt alsof er op een zenuw gedrukt wordt. Regelmatig doe ik even m’n arm los en beweeg hem door en dan is het weg. Ik kom in een dorpje en ga zitten want ik wil die tas echt af hebben. Ik zie dat ik op 4,5 km zit. Ik stap weer op en loop door een paar aan elkaar geschakelde dorpjes. Ik kom bij een bar waar ik Jannieke zie zitten, ook al is het nog maar een kilometer geleden dat ik gezeten heb, toch neem ik een break en bestel een frisdrank.

Even later komt er een knul aangelopen die eigenlijk de andere route had willen hebben maar niet goed gekeken had.

We gaan samen weer aan de wandel maar het gaat heuvel op en ik heb het zwaar, en lever veel energie in. Ik leun op m’n stokken om uit te hijgen. Ik zweet flink. Ik kan Jannieke niet bijhouden en ik loop op m’n eigen tempo.

Even gaat het heuvel af, wat fijn is maar tegelijk weet ik dat ik het zo ook weer op moet klimmen. Bovenaan een heuvel aangekomen is het even op en nemen we een break, even wat eten.

Met de energie gaat het wisselend, het ene moment ben ik ontzettend moe en zou ik het liefst lopend willen slapen en het volgende moment gaat het best goed.


Nog een steile heuvel, ik kan hem in een keer lopen omdat het lijkt dat ik aan het einde op de top ben.

Het wordt wel vlakker, maar het pad is vals plat.

In een keer is alle energie even weg. Ik gooi m’n stokken en tas neer en ga in het gras liggen. Pffft even liggen. Het is maar 5 minuten en dan ga ik weer op weg. Maar het is precies genoeg om weer vooruit te kunnen.

De omgeving is mooi maar ik kan er weinig energie voor opbrengen om er uitgebreid naar te kijken.

Dan heb ik al het klimmen gehad en begint de afdaling.

Hier en daar wat steil, ik maak m’n stokken langer zodat ik mezelf goed kan afremmen. Het dorpje is vlakbij maar ook weer ver weg, want ik moet helemaal afdalen om op de weg naar het dorp te komen.

Soms glijdt m’n voet wat weg over de losse stenen, maar ik kom goed beneden aan.

Ik maak m’n stokken weer korter en loop over de doorgaande weg het dorp binnen. Ik kom een andere pelgrim tegen die met veel bombarie mijn de weg naar de albergue wijst. Even verderop hoor ik mijn naam roepen, het is Jannieke die bij de bar zit. Even doen we een drankje voordat we naar de albergue vertrekken.

Daar aangekomen claimen we een bed en gaan naar het restaurant wat in het pand is.

Daar treffen we 2 Italianen en een Australische (a.k.a. Mien chagrijn).

Gezellig eten we een menu del dia wat me prima smaakt. Inmiddels gaat alles op.

Dan is het even tijd om te rusten. Ik slaap een poosje om m’n lichaam de tijd te geven om te herstellen.

Verder doe ik niets (ja,wel niezen dat gaat wel door).

Morgen nog de langste route van de camino,20 km.

Ik ga het gewoon zien hoe het gaat, ik neem de tijd en paracetamol. En als het niet gaat dan neem ik voor een paar kilometer een taxi. Maar dat zien we morgen wel! Eerst goed slapen en dan is morgen alles beter!

59 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now