• Janine

In de wolken...

Ik doe het rustig aan vanmorgen, van de 16 bedden zijn er nog 4 mensen over,de rest is al weg. Ik maak nog even een gezellig praatje met een Duits koppel als ik rond 8.00 buiten sta.

Jannieke is een uur geleden al vertrokken, maar omdat het 15 km vandaag is heb ik veel tijd en doe ik het dus rustig aan.

Direct vanuit de albergue begint het stijgen van de weg. Pffft het valt niet mee gelijk op de vroege ochtend. Ik ben nog totaal niet warmgedraaid dus ik het gelijk pittig.

Maar de uitzichten zijn prachtig. De wolken hangen laag en de zon schijnt vanaf de andere kant. Prachtig!


Na een kleine 3 km kom ik in een dorpje, het is er stil. Veel huizen zijn vervallen, het doet wat armoedig aan.

Voor mij loopt een oudere vrouw, ze woont hier.

Ze loopt naar haar huis, ze groet me vriendelijk.

De hond die naast mij woont begroet me een stuk minder vriendelijk. Hij blaft hard en rent agressief rond in zijn hok. Meters nadat ik hem gepasseerd heb blijft hij blaffen.

Een stuk buiten het dorp ga ik van de doorgaande weg af, een kiezelpad op, maar het loopt goed.

Het is hier werkelijk prachtig, ik geniet ontzettend van de mooie omgeving, af en toe sta ik even stil en maak ik foto’s.

Het pad loopt om de bergen heen, en loopt goed.

De wolken hangen laag en drijven voorbij.


Het blijft nagenoeg droog, soms miezert het iets.

Helaas zit het pad er na een paar kilometer op en wordt de daling ingezet.

Ik loop door het bos, het is stil alleen de vogels fluiten en ver weg hoor ik de rivier.

Na 8,5 kilometer kom ik aan in een dorpje. Ze hebben een rustplek voor pelgrims gemaakt, er staat koffie en thee, cakejes, koekjes en fruit. Het ziet er gezellig uit! Het is gebaseerd op het donativo concept, je neemt iets en je geeft wat je er voor over hebt.


Ik zit hier denk 5 minuten als er 3 mensen aan komen lopen.

Een Australisch koppel en een Canadees. Ze zeiden dat ze me op de berg al hadden zien lopen. Mijn knalgroene regenhoes over m’n tas valt nogal op.

Dan bedenk ik dat ik nog wat bij me heb om ergens achter te laten.

Namelijk een bijna versleten veter uit een van m’n werkschoenen welke ik na m’n laatste werkdag heb weggegooid.

Maar de veter had ik eruit gehaald.

Er hangen hier allemaal touwtjes waar mensen dingen aanhangen. Dus hang ik de veter erbij als aandenken en afsluiting van mijn werkperiode.

Dankjewel lieve collega’s voor de fijne tijd!




Ik ben inmiddels helemaal afgekoeld dus ik moet weer op weg.

De grote afdaling is ingezet, helaas wel over asfalt, maar ik loop zoveel mogelijk in de berm.

Ik voel iets wrijving onder mijn linker voet, bij de stop had ik al opnieuw vaseline gesmeerd maar het helpt niet echt.

Af en toe sta ik even stil, de druk op m’n benen en nu met name m’n enkels is groot.

De weg slingert langs de bergen ver naar beneden.

Ik kom geen auto tegen.

Ik loop op m’n gemak en heb het naar m’n zin!

Dan ga ik van de doorgaande weg af en steil kiezelpad naar beneden. Ik loop voorzichtig naar beneden. Ik ga even in het gras zitten om toch voor de zekerheid wat tape te plakken. Er is niets te zien aan m’n voet maar toch doe ik het. Maar het steile pad was de laatste afdaling naar het dorp en gelijk is dan het probleem van wrijving ook over.

Ik kom aan in het dorp Laza en vind Jannieke in een bar.

Even koffie doen. Het is nog vroeg.

Ik heb nog wat boodschapjes nodig en er zit een supermarkt vlakbij. Dus ga ik er even heen omdat de albergue aan de rand van het dorp ligt en er dan niet meer in de buurt kom.

Ik drentel rond in het winkeltje, ik heb maar een paar dingen nodig.

Ik wil graag wat snoepjes hebben maar kan het eigenlijk niet zo vinden. Maar ik weet het Spaanse woord voor snoepjes niet, dus vraag ik het maar in het Engels. En uiteindelijk begrijpt hij wat ik bedoel en komt met het goede aan. Hij wil graag het Engelse woord leren en hij leert mij het Spaanse (al ben ik het alweer vergeten).

Ik maak een praatje en er komt een oudere man bij staan. Ik vraag in het Spaans of zij vader en zoon zijn en ze beginnen allebei te glimmen. Ik leg uit dat ik 9 Spaanse lessen heb gehad, en ik kan rekenen op een bewonderende blik.

Wat een lieve mensen! Met een smile ga ik de winkel uit.

Om 13.00 gaan we eten, samen met de Nederlandse Saskia welke we een paar dagen geleden ontmoet hadden. Het is gezellig en het eten smaakt goed.

Dan gaan we op weg naar de albergue. Maar een pelgrim zegt dat je je ergens moet aanmelden en wijst de weg, alleen is dit eerst verkeerd.

Bij de ambulancepost moeten we ons inschrijven en willen ze veel gegevens van ons hebben. Alles gaat nogal inefficiënt en duurt lang. Uiteindelijk krijgen we een sleutel en kunnen we op weg naar de albergue.

Daar aangekomen blijkt het echt keurig te zijn, ruim en schoon. Er is helaas geen benedenbed meer dus claimen we een bovenbed.

Ik wil gaan douchen maar ze zijn bezet dus moet ik wachten. Een Koreaanse kamergenoot komt uit de douche en ik probeer een praatje te maken maar ze spreekt niet goed Engels dus stopt het snel.

Na het douchen doe ik mijn was en hang het buiten op.

Ik ga even op bed liggen en val zowaar even in slaap.

De rest van de dag is het puzzeltjes maken, praten met andere pelgrims, meerdere keren voelen of de was al droog is en rommelen met spullen.

In de avond is het gezellig op de zaal, de Australiër praat gezellig.

Het is grappig om te merken dat nu na 3 weken lopen het inmiddels een ritme is geworden en een soort gewoon is. En toch is de gewoonte fijn!

Het is nog 8 dagen lopen tot Santiago, maar met nog wat rustdagen in Ourense komen we in de laatste week van mei aan.

Ergens gek, want heel lang is Santiago heel ver weg geweest, en was er een soort oneindigheid in het lopen. Maar nu komt het in de buurt!

Morgen een dag van ongeveer 20 kilometer, ik heb er zin in!

45 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now