• Janine

Loser?

Ik besluit deze keer geen wekker te zetten, vertrouwende dat mijn lijf nu wel begrepen heeft wat de tijd is om op te staan.

En dat bleek ook zo te zijn.

Ik rommel met mijn spullen en plak mijn voeten af zoals opa Antonio gezegd had en ik smeer m’n voeten in met vaseline.

Om 7.10 ga ik op weg. De eerste drie kilometer gaan redelijk maar ik heb wel last van m’n blaar.

Dus ga ik maar zitten om opnieuw af te plakken en te ontbijten.

Ik ga weer op weg maar de eerste meters zijn dan even pittig en moet ik mijn loop weer even vinden.

Na 5 km komt er een stuk weg wat eigenlijk geen weg genoemd mag worden.

Het zuigt al m’n energie weg en werkt slecht op de blaren.

Ik passeer een mooie brug, Jannieke appt dat daar voorbij een splitsing is en ik rechtdoor moet gaan omdat linksaf een pad is wat niet goed beloopbaar is. Dat wil zeggen dat je over rotsen moet klimmen.



De weg loopt omhoog,maar het kan me niet schelen. Het is asfalt en dat is genoeg. I love asfalt forever!

En bijkomend voordeel: bij stijgen voel ik de blaren minder.

Ik besluit niet de originele camino route te volgen maar op het asfalt te blijven.

Maar desondanks wordt het steeds zwaarder. Ik ga steeds verder voorover lopen en m’n pas wordt steeds kleiner.

Het is nog 6 km maar ik kan niet meer. Het lukt niet om m’n hoofd positief te krijgen en de pijn te negeren.

Ik hoor een auto aankomen en uit wanhoop steek ik m’n hand op en de auto stopt en rijdt achteruit. Er zit een ouder stel in.

Ik loop er naar toe en vraag in m’n beste Spaans of ik misschien mee mag naar de volgende plaats omdat ik zulke zere voeten heb.

Allerhartelijkst mag ik achterin gaan zitten.

Direct wordt ik bestookt met vragen in zeer luid Spaans.

Mevrouw denkt zeker dat ik doof ben in plaats van dat ik niet zo goed Spaans spreek.

Maar het is allervriendelijkst en vragen bezorgd of ik medische verzorging nodig heb.

Ik wordt in het dorpje afgezet en ik bedank ze hartelijk.

Even voel ik me unheimisch. Was dit wel zo’n goede keuze of ben ik nou een loser dat ik die laatste kilometers niet meer kon?

Of was het stoer om een lift te vragen? Ik kom er niet uit. Ik laat het maar. Het heeft geen zin om me er druk over te maken.

Blijkbaar is er hierin wat te leren voor mij, hoe om te gaan met moeilijkheden en de kracht in mezelf vinden.

Ik neem het mee voor de rest van de reis.


Aangekomen bij het adres van van de albergue is er niets wat erop wijst dat het een albergue is. Ik bel aan maar er wordt niet open gedaan.

Even later komt de overbuurman naar buiten en hij ziet mij zoeken.

Ik vraag of de albergue gesloten is en hij geeft aan dat hij gesloten is en ik naar Tabara moet, 7 km verderop.

Hij wijst de weg. Nog wat twijfelend sta ik verderop als ik ineens iemand zie bij het huis.

Ik loop weer terug en vraag hoe het zit.

Blijkt dus dat het een privéhuis is van iemand die kamers ter beschikking stelt.

De Spanjaard is allervriendelijkst en zegt dat ik eigenlijk te vroeg ben.

Maar het is oke. Er staat een bankje voor het huis maar in de schaduw en best fris. Dus ga ik wat verderop op een steen zitten in de zon. Maar blijkbaar is de eigenaar het er niet mee eens en haalt een stoeltje uit zijn auto en zet deze voor mij neer en hij haalt een glas water.

Hij zegt: normaal doe ik dit niet maar voor jou wel.

Even later komt Jannieke aanlopen en krijgen we een rondleiding door het huis. Prima kamertje hoor.


Na de benodigde stempel in ons pelgrimspaspoort gaan we naar het restaurant verderop om te eten.

De keuken is pas een half uur later open maar een drankje gaat er ook in.

Later krijgen we het menu del dia wat prima eten is.

Na het eten schuift er nog een Nederlander aan. Een zestiger die net als ik niet zo soepel loopt.

We nodigen hem bij ons aan tafel en er ontstaat een interessant gesprek.

Hij blijkt ook blaren te heb en, al drie weken. Maar maakt zich daar niet druk om. En heeft een manier waarop de pijn niet de aandacht krijgt maar de aandacht op andere dingen ligt. Het inspireert me.

Mooi om te merken dat opnieuw er een ontmoeting plaats vind met iemand die precies de dingen zegt die nodig zijn.

Voelt alsof de juiste mensen op de juiste tijd op je pad geplaatst worden omdat het blijkbaar nodig is.

Mijn gemoed is gelijk weer goed en geeft inspiratie voor morgen.

Terug in de ja guesthouse noem ik het maar, maakt de eigenaar zich zorgen over mijn voeten en geeft advies.

Ik verzorg mijn blaren en laat alles luchten zoals het advies luidde.

De rest van de tijd lig ik op het bankje of zit ik aan de overkant op de grond kletsend en blogschrijvend (en kaasetent)



Morgen een korte dag met veel rust voor mijn voeten. Wat echt even fijn is.

Maar ook lastig is omdat ik er geen controle op heb.

Misschien zit daar juist de clou, moet ik het loslaten.

Oke, ik zal het proberen.


Hasta manaña



70 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now