• Janine

Lesje geleerd

Wat is fijn om gewoon uit jezelf wakker te kunnen worden in plaats van door de herrie van een ander.

Heel rustig aan starten we op, uiteindelijk weten we ons uit bed te hijsen.

Eerst maar een ontbijt scoren. Bij dezelfde bar als we gisteravond hebben gegeten eten we nu ontbijt. Het is eenvoudig, 2 stukken geroosterd stokbrood met jam, koffie en sap. Maar om te beginnen is het prima.

Terug in het hotel pakken we de tas weer in en gaan op weg naar de schoenenwinkel.

Want allebei lopen we op teenslippers (als we geen wandelschoenen aan hebben), maar het zijn ondingen, ze zitten niet lekker en je kunt er niet met sokken in. Al dagen hebben we het erover dat daar wat anders voor moet komen. Maar komen nu pas een schoenenwinkel tegen.

Het zaakje blijkt een ‘van alles en nog wat’ winkeltje te zijn. Om je een indruk te geven: van schoenen tot een bol wol, van een outdoorbroek tot een passer. Eerst kijken we wat rond maar niet er zit niet echt wat voor onze gading bij. Jannieke vind tegen alle verwachtingen in wel een nieuwe legging gelukkig.

Dan vraag ik aan de man of hij ook ‘sandalias’ heeft. Want die staan niet in de winkel. Ja hoor, welke maat? En hij verdwijnt achter een deur om even later met 4 schoenendozen terug te komen. Van de 4 soorten pas ik er 3, en uiteindelijk kies ik 1 paar.

En ik ben er helemaal content mee! Maarre ik en sandalen? Er zijn vast mensen die nu heel hard lachen, maar voor nu zijn ze zo ideaal!



Eindelijk normaal naar een winkel of restaurant kunnen lopen en niet elke keer die wandelschoenen weer aan moeten doen of zere voeten krijgen van die slippers.

Ook Jannieke koopt een paar, en zo zijn we allebei helemaal blij met een paar sandalen!

In een bakkerijtje halen we koffie to go en een puddingbroodje om uiteindelijk op een bankje bij de rivier neer te strijken.

Een heerlijke plek met mooie gesprekken.


Rond 13.00 pakken we ons boeltje op, ik hang m’n schoenen aan m’n tas. Hebben die karabijnhaken eindelijk een functie. En lopen we op sandalen naar de albergue. We worden ontvangen door een oude baas en krijgen een bed toegewezen. Een stapelbed op een zaal van 8 bedden. Ik slaap boven vandaag.

Na een stempel in ons pelgrimspaspoort gaan we naar de supermarkt aan overkant van de straat. Als we terugkomen staat er een groepje pelgrims in de hal die ook een bed willen.

Onder hen een Nederlandse vrouw. En nog 2 andere vrouwen. Vrouwelijke pelgrims, die hadden we al even niet meer gezien! Maar voor de leeftijd maakt het niet uit, want ik ben nog steeds de jongste. Maar het contact met de Nederlandse vrouw is niet direct wat je ervan zou verwachten. Je proefde lichte veroordeling dat we een rustdag hadden gehad, en zij had echt nóóit last van blaren.

Ik ga even op bed liggen, even rust, al heb ik de hele dag al niet anders gedaan.

Later ga ik buiten zitten, waar Jannieke zit te werken en er andere pelgrims zitten.

Even is er een gesprekje, maar het voelt onprettig. Een voor haar leeftijd goed uitziende dame zegt dat iedereen zijn eigen camino loopt, maar vind het heel raar dat we pas hier zijn als we 27 april al gestart zijn.

Direct voel ik me enorm ongemakkelijk en wil het liefste weg. Even later lopen we terug naar de rivier en gaan in het gras zitten.

Even weg van mensen waar je niks mee hebt, maar ergens toch met hun veroordeling je weten te raken.

Later schreef ik er een stukje over:


Een pelgrim op weg, op weg naar Santiago, op weg naar de volgende herberg, op weg naar zichzelf, op weg naar loslaten, op weg naar eigen keuzes, op weg naar heling.

Maar de weg is hobbelig, zwaar en met obstakels.

Pelgrims die veroordelend zijn, vinden dat je niet genoeg kilometers loopt, jouw camino niet respecteren, zichzelf willen bewijzen ten koste van jou.

Het is een les om te leren, de mening van iemand die je net kent op waarde weten te schatten, de afwijzing niet als persoonlijk te zien, maar de waarde uit jezelf te halen, wat een ander er dan ook van vinden mag.


Later weer terug in de albergue eten we aan tafel en de andere dames komen er ook bij zitten. Dan begint het grote gekweel over hun leven en hun camino, en je hebt vooral maar te luisteren want jouw verhaal is niet interessant.

Na het eten haak ik af en ga in een hoekje zitten met muziek op.

Jannieke zit aan tafel te werken en ondertussen luisteren we met een half oor naar het gekweel.

En appen we elkaar over wat we horen en hebben we de grootste lol.


Morgen zijn we ze weer kwijt, al is het nu vooral vermakelijk. En ook zij hebben net als iedereen een verhaal.

Maar na ik een aantal dagen geen vrouwen te heb en gezien ben ik er ook gelijk weer klaar mee. Doe dan maar ouwe knarren waar je half niet mee kan praten want dit is ook niks haha.


De rustdag was fijn en goed, morgen weer op voor een nieuwe etappe!

52 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now