• Janine

Kort maar krachtig

Rustig aan staan we op, het eerste wat opvalt: er is geen wind.

Eerst koffie.

Dan begint het afplakritueel weer. Maar vandaag minder uitgebreid dan vorige dagen. Want de blaar onder mijn linker voet is mooi ingedroogd.

Wel heb ik 2 blaren aan de zijkant van m’n grote teen welke nog pijnlijk zijn.

Ik plak ze af met het foamverband wat eerder onder m’n voet ook goed hielp.

Insmeren met vaseline en klaar, sok aan,schoen aan.

Oef, dat is pijnlijk zeg die schoen aan.

Eerst maar de rechter voet nog doen.

Inmiddels went mijn voet aan de schoen en heb ik vrijwel geen pijn meer.

Rond 8.00 ga ik op weg. Het pad gaat gelijk verder naast de albergue.

Het is heerlijk, windstil en rond de 8 graden.

Ik geniet van het lopen, ik voel me goed, de omgeving is mooi.

Ik voel me blij en dankbaar!

Elke dag van deze reis voelt zo als een zegen!

Elke dag door de natuur lopen, elke dag nieuwe mensen ontmoeten, elke dag gevoed worden in overvloed, elke dag mogen leren, elke dag is er een plaats in de herberg, elke dag in vrijheid mogen leven!

Wat zegent God mij toch rijk!



Het pad is niet geweldig, maar het deert me niet.

De voeten voelen goed, een klein pijntje links maar het mag geen naam hebben.

Ik zet muziek op, gewoon omdat ik daar zin in heb.

Ik zing mee, heerlijk!

Na 6 km eindigt de loopdag in de bar van Rionegro del Puente.

Rust is het codewoord van vandaag.

Zittend in de bar is Jannieke aan het werk op haar laptop en ik maak puzzeltjes.



Het is grappig om te merken dat ik dus gerust de hele dag kan vullen met puzzeltjes maken. Terwijl ik thuis na een kwartier verveelt zou zijn.

Maar ik heb hier tijd te over en me nog geen moment verveeld.

Rond 12.00 gaan we naar de albergue aan de overkant van de straat en claimen de beste bedden.

Langzaamaan druppelen er andere pelgrims binnen.

Rond 13.30 gaan we naar het restaurant aan de overkant waar we een heerlijk ‘menu del peregrinos’ eten.

Het is koud in de albergue, iedereen klaagt erover. En iedereen loopt met dikke jassen aan.

Het begint te regenen, gelukkig zitten we droog.

Vanaf zaterdag wordt het weer beter zeggen ze.


het is hier een klein dorp, waar ooit iemand heeft bedacht: wat nou als we elk kwartier een deel van de bel van de Big Ben laten horen (in digitale versie) dan weet iedereen dat er weer een kwartier voorbij is.

Wat dus echt gruwelijk irritant is omdat je dus elke keer hoort dat er een kwartier voorbij is (die je mogelijk weer nutteloos besteed hebt)


Aan het einde van de middag loop ik even naar buiten om met m’n ouders te FaceTimen. Maar ik kom er eerst niet aan toe omdat ik met een pelgrim aan de praat raak. Een aardige Engelsman, zeventiger schat ik. En hij heeft humor.

Gezellig kletsend over van alles en nog wat verstrijkt de tijd.

Hij gaat nog even naar de bar om koffie te drinken en ik FaceTime even fijn met m’n ouders en broer.


Verder vooral een rustdag, benen sparen en voeten laten helen.

Morgen een etappe van 10 km. Niet zo lang, maar de andere optie is 26 km en dat is echt nog teveel met zere voeten.


Tot morgen!

50 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now