• Janine

Klimmen geblazen

De wekker gaat om 6.30, al was dit niet de eerste keer dat ik gewekt werd vannacht. Want rond 4.00 werd ik wakker omdat iemand op de zaal heel hard lag te snurken. Ik probeer verder slapen maar het is lastig ook al heb ik oordoppen in. Maar uiteindelijk val ik weer in slaap.

Zo zachtjes mogelijk proberen we de zaal te verlaten en in de gang verder alles in te pakken.

Jannieke vertrekt eerder dan ik, maar ik volg niet veel later.

Diverse mensen in het dorp hadden gezegd niet het caminopad te volgen maar langs de doorgaande weg te lopen omdat het caminopad deels er niet meer is door werkzaamheden.

Dus begint de dag op het asfalt.

Niet erg aangezien vandaag de eerste stijging van 300 meter zal zijn.

Na ongeveer een kilometer begint de stijging. Rustig aan, met kleine passen loop ik de berg op.

Het gaat prima, juist door het echt rustig aan te doen.

Na 5 km neem ik even rust, even wat eten, jas uit en weer op weg verder langs de doorgaande weg.

Dan komt er een splitsing, of het caminopad volgen of rechtdoor door een tunnel. Gisteren hadden we al besloten om de stijging zoveel mogelijk op asfalt te doen dus ga ik rechtdoor. Eerst over een viaduct, het loopt wat spannend want het is in een bocht waarbij een auto die aankomt mij niet goed kan zien. Maar gelukkig tref ik de eerste auto pas als ik het viaduct over ben.


Verderop is er een tunnel van 435 meter lang.

In de tunnel is een stoepje waar je overheen kunt lopen. Heerlijk, even wat anders en wat koelte. Want het begint warm te worden.


Verderop ligt het dorp Pardornelo en bij de kerk ga ik op een bankje zitten. Ik eet wat kaas en ga even liggen. De klim van 9 kilometer is nu achter de rug. Vanaf nu vooral dalen. Al weet ik nog niet wat ik erger vind.

Ik tref Jannieke en een breedsprakige Italiaan. Op voor het laatste stuk.

Maar dan blijkt de route anders te zijn dan op de kaart, wat vertwijfelt kijken we wat we gaan doen. De Italiaan is er al snel uit en volgt de met borden aangegeven route.

Wij volgen even later ook.

Maar het betekend wel dat het asfalt nog wat langer duurt.

Waar ik eerder heb gezegd asfalt fijn te vinden, kom ik daar nu wel een beetje op terug.

Maar dan buigt de weg af en gaat een graspad in, jeeej wat fijn! Dan staan we allebei even stil, als het ware even uit te hijgen.

Iets verderop is een mooi plekje waar we even gaan zitten, pffft ik voel m’n benen wel hoor!


Na een half uur gaat Jannieke eerst op weg, ik blijf nog even zitten.

Maar dan hijs ik mezelf overeind en ga weer op weg. Eerst door 2 tunnels dan verder een graspad.

Maar het is heerlijk en mooi!

De afdaling wordt ingezet, soms is het pad heel ongelijk met losse stenen waardoor je echt goed moet kijken waar je je voeten zet. Maar desondanks is het soms zwikken met de enkels. De knieën hebben het zwaar.

Maar het is echt leuk lopen, leuker dan de rechttoe rechtaan asfalt, al is dat soms wel functioneel.

Dan kom ik bij een riviertje, het stroomt vrij snel. Er is een smal paadje langs. Iets verderop maakt de rivier een bocht en is er een kleine waterval. Met een bruggetje eroverheen,grappig!


Dan wordt de daling flink ingezet want helemaal beneden moeten we over de rivier heen om bij het dorp te komen.

Na de brug sta ik voor de toegift van deze etappe. Nog even een flinke klim naar het dorp. Ik zweet als een malle, maar blijf doorlopen.

De albergue ligt aan de rand van het dorp dus ineens ben ik er. Ik hoor boven Jannieke en de Italiaan dus loop ik naar boven. Een prima slaapzaal, Jannieke heeft een benedenbed voor mij gearresteerd.

Het is 12 uur en we zijn de eersten.

Pffft eerst even liggen.

De benen zijn moe en de voeten wat verkrampt.

Daarna even douchen en een menu del dia scoren.

Maar de bar is nog een stukje lopen met klimmetjes erin, met al moeie voeten.

In de bar hebben we een van de laatste tafeltjes,verder zit alles vol met werklui.

Het eten is prima en wordt snel geserveerd.

De serveerster is daarentegen erg kort van stof.

Als we bijna klaar zijn komt er een Duitse vrouw die we gister ook al gezien hadden.

Er is verder geen plek dus schuift ze bij ons aan.

Een aardige dame die vanmorgen dus niet over de doorgaande weg was gegaan maar over het caminopad en op de bouwplaats kwam en niet verder kon. Wel werd ze door een aardige Spanjaard met de auto naar de weg gebracht.

Wij stappen op en lopen door het dorpje weer terug.

Dan daarna even rust. De albergue loopt inmiddels vol.

De breedsprakige Italiaan denkt de boel even te regelen en wil aan iemand die onder de douche staat uitleggen dat er beneden ook nog 2 douches zijn. Dit met luid kloppen op de deur.

Als de Fransman onder de douche vandaan komt zijn er even wat woorden tussen beide.

Na 17.00 ga ik op zoek naar de tienda (supermarkt).

Ik vraag aan de Italiaan de weg, en even later spreek ik langs de weg ook een Spanjaard aan die me de weg wijst.

En het blijkt te kloppen, met een tasje vol boodschappen loop ik weer terug. Ik loop weer langs diezelfde Spanjaard die vriendelijk lacht en ziet dat ik het gevonden heb.

De kerk blijkt open te zijn en ik ga naar binnen, er staat muziek aan. Ik ben de enige. Het is een mooie kerk, ik ga even zitten en kijk om me heen.

Even later sta ik weer op en ga weer op weg naar de albergue.


Het is warm vandaag,28 graden geloof ik en nauwelijks wind.

In de schaduw schrijf ik deze blog.

Morgen wordt een lange dag, maar dat zijn zorgen voor morgen!

47 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now