• Janine

Kleumen, kletsen en klimmen

Weer ben ik rond 5.00 wakker, en ik heb het koud. Maar ik moet ook naar het toilet, uiteindelijk raap ik de moed bij elkaar om te gaan. De toilet is namelijk buiten.

Ik kruip daarna weer diep onder m’n slaapzak en hazenslaap wat verder. Als na 7 uur bijna de hele zaal leeg is ga ik eruit.

Ik was eigenlijk van plan om m’n donsjasje niet meer aan te doen. Maar zodra ik onder de deken vandaan kom trek ik hem gelijk weer uit m’n tas en trek hem aan. Sjaal om. Het is zou koud!

Als ik m’n tas heb ingepakt ga stap ik naar buiten.

Direct zie ik dat de bananen die ik gistermiddag buiten op tafel had gelegd om te rijpen,weg zijn. Ik vraag aan een Spanjaard of hij ze heeft gezien maar hij zegt van niet. Dan vraag ik het een Zuid-Afrikaanse vrouw maar ze kijkt me aan alsof ze water ziet branden, daar heb ik ook niks aan.

Later trek ik in de keuken alle laden open om te zien of bijv de hospitalera ze heeft opgeruimd. Maar dat is niet het geval.

Conclusie: iemand heeft mijn bananen meegenomen.

En ik denk wel te weten wie, hoop dat tie z’n enige tand die hij nog had erop stuk gebeten heeft (want zo onrijp waren ze nog). Het gaat mij echt niet om die bananen, ik had ze met alle liefde weggegeven. Maar had er dan tenminste om gevraagd maar neem het niet zomaar mee.

Dus ik heb geen bananen voor onderweg, het zij zo.

Ik ontbijt met yoghurt en ga samen met Jannieke op weg.


De eerste 2 kilometer is het nog wat fris maar na een heuvel op lopen krijg ik het warm. Binnen de 5 km gaat m’n jas uit.

We passeren het groepje oudere Zuid-Afrikanen, erg soepel ziet het lopen er niet uit. Ze lopen ook maar korte afstanden begrijpen we later. Een vriendelijke dame loopt een stuk vooruit op het groepje, we maken een praatje met haar. Maar krijgen toch de indruk dat ze er niet helemaal bij hoort.

Na 5 km komen we een bar tegen en drinken een heerlijke cafe con leche (de lekkerste in alle 5 weken Spanje!)

De eigenaar is nog wat grumpy, hij is zelf aan het ontbijten als we aankomen, maar hij bedoeld het niet zo grumpy als het eruit komt.

En weer komt onze theorie uit, we komen in een lege bar en binnen 10 min staat de zaal vol.

We gaan weer op weg en gaan wat heuvels op.

Gezellig kletsen we over dingen van alles en nog wat. Al was het niet afgesproken om samen te lopen het is stiekem wel gezellig!


Vlak voor een de grote afdaling strikken we de veters nog even strak en klaar voor de afdaling.

Er komt een meisje aangelopen, Amy uit Frankrijk en lopen gezellig met elkaar op. En er sluit ook nog een jonge Spanjaard aan die samen met zijn hond Willy loopt.

De afdaling is om sommige punten steil en de knieën hebben het zwaar. Het is 200 meter afdalen, welke we straks aan de overkant van het dal weer moeten klimmen. Maar dat is van later zorg, eerst koffie. Bij de eerste de beste bar ploffen we neer en drinken koffie met de andere pelgrims.

Dan komen we erachter dat in het plaatsje waar de albergue is geen bar of supermarkt is. Dus moeten we hier eten of eten bij de supermarkt halen. Normaal gesproken kan eten pas vanaf 13.00. Maar deze dame in de bar heeft het goed begrepen en serveert ook om 12.00 menu del dia.

Een leuk mens, ze spreekt ook een beetje Duits.

Bij een menu del dia zit altijd wijn of water. Ik neem altijd water en drink soms wat slokjes wijn. Nu schenkt mevrouw wijn voor mij in ondanks dat ik nee zeg. Ze geeft een klopje op m’n schouder en zegt: drinken, das goed voor je.

Hihi, ik drink wat maar het smaakt me nu even niet.

Later drinkt Jannieke mijn glas leeg. Maar mevrouw heeft het in de gaten en ik krijg een ‘standje’ van haar met een grote smile op haar gezicht.

Het menu smaakt prima. Inmiddels is er ook een Belg aangeschoven en gezellig praten we in het Nederlands. Volgens mij is het de eerste Belg die we tegen komen.

Na het eten gaan we weer op weg, de laatste 4 km 200 meter omhoog.

We gaan weer samen op weg, maar dan kom ik erachter dat ik m’n stok vergeten ben, dus moet ik weer terug. Gelukkig maar 50 meter ofzo. Maar is dus de derde keer in 2 dagen.

Even is het pad wat lastig, grote stenen die soms wat glad zijn en steil omhoog.

Maar aan het einde van het pad gaat het over in de doorgaande weg. Ik kom Jannieke daar weer tegen. De weg buigt af en de klim begint. Het is vooral warm, er staat nu nauwelijks wind. Het is even doorlopen, een stuk verderop staan we even uit te hijgen. Dan blijkt dat we al ruim over de helft zijn, dus dat viel eigenlijk best mee. We gaan weer verder, maar het zwaarste stuk hebben we gehad. De rest gaat heel geleidelijk omhoog. Eigenlijk voordat we het weten lopen we het dorp al binnen.


Er is een waterpunt en allebei slaan we even wat koud water in het gezicht, heerlijk!

Verderop is de albergue en alles is weer goed geregeld. We dachten dat het aardig vol zou zijn omdat we heel veel pelgrims zijn tegengekomen. Maar er was nog heel veel plek. Dus geen probleem!

We claimen bedden en gaan eerst naar het voetenbad in de tuin!

Even met de voeten in koud water, in het begin heeeuuul koud met van die super warme voeten maar later is het lekker.

Italiaanse vriend Aldo zit er ook en later schuift zijn maat Luigi ook aan. Maar eerst paraderen ze samen door het water wat natuurlijk moet worden vast gelegd.

Ook wij worden vastgelegd.


Maar ik ben het even zat en ga op bed liggen en even later uitgebreid douchen.


Morgen is dan de grande finale, de laatste dag, aankomen in Santiago de Compostella, het slotstuk.

Ik heb er zin in, ik kijk er naar uit, en tegelijk is het onwerkelijk.

Maar ik ga er gewoon maar van genieten, meer kan en hoef ik niet doen!

Tot morgen!

56 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now