• Janine

Ka-pot...

Het is een onrustige nacht, ik kan m’n draai niet vinden, ik heb kramp. Ik ben blij als het weer licht is en het tijd is om op te staan.

Gelukkig is het droog, maar de tent is drijfnat. Gerben droogt hem af met zijn handdoek en keer op keer kan hij hem volledig uitwringen.

Dus helaas kunnen we de tent niet helemaal droog inpakken. Alles bij elkaar duurt het inpakritueel langer dan gedacht. We moeten er nog een beetje handigheid in krijgen zullen we maar zeggen!


Rond 8.45 gaan we op pad. De route loopt verder langs de camping, maar er is een omleidingsroute ingesteld wat met borden staat aangegeven. Even is er twijfel, welke kant moet je nou kiezen!


Het eerste stuk is wat saai, maar gaande weg wordt het mooier.

Op een gegeven moment komen we allemaal andere wandelaars tegen, maar zij lopen duidelijk niet het Pieterpad, want daar zijn de tassen te klein voor.

In een dorpje aangekomen komen we erachter dat de route langs het dorpje loopt en niet er doorheen. Maar aangezien we nog geen koffie hebben gehad gaan we dat eerst maar halen!

In een cafeetje waar ook een expositie is. En een stempelpost van de wandeltocht. Een hond begroet ons uitbundig, de eigenaresse wat minder. Maar we kunnen koffie en appeltaart krijgen dus doen we dat maar.

Voor de zekerheid plak ik een opkomende blaar af. Op weg naar de toilet wordt ik aangesproken door een man welke vraagt of we een tocht door Europa maken.

Ik geef aan dat we voorlopig door Nederland lopen maar dat ik wel dit jaar in Spanje heb gelopen.

Als ik terugkom staat Gerben met dezelfde man te praten welke vraagt of ik de Frances route vanuit de Pyreneeën heb gelopen. Als ik aangeef de Via de la Plata heb gelopen lijkt de interesse wat minder te zijn.

Maar dan vragen we wat voor wandeltocht zij lopen.

Blijkt het de Kennedymars te zijn, zij liepen dan 40 km, maar de originele route is 80 km, pffft.

Onderweg haalt een man ons in, en er volgt een gesprekje, hij loopt de 80 km en inmiddels al over de helft. Maar hij loopt er nog bij alsof hij net begonnen is. Ik zeg dik respect! Ook aangezien de gemiddelde leeftijd van de mensen die we tegen kwamen echt rond de 70 lag.

Ik doe het ze niet na hoor!


Onze route buigt op een gegeven moment af, wel even lekker weer even in de rust lopen. Tot nu toe is het weer prima, allebei lopen we in t shirt. Wolkenluchten drijven voorbij, wat hebben we het naar ons zin!


De benen doen het goed, de tas is te doen.


We komen bij een kerkje uit, maar helaas is deze niet open.

Verder op weg lopen we tussen de koeien. Ineens gaat het regenen, waar we heel even twijfelden over regenhoes en poncho hadden we geen tijd meer om na te denken want het ging ineens los! Gauw regenhoes om de tas en ik deed mijn poncho aan. Nu met deze tas ben ik helemaal Mien bultrug maar het kan me niet schelen!

We komen langs een manage waar een bord staat: Welkom, koffie, fris.

We lopen het erf op en komen bij een paardenbak uit, kleine meisjes krijgen les, ouders kijken toe. De koffie vonden we wat aan de dure kant dus dat lieten we maar.

Even later is het weer droog en gaan we weer op weg. Bij het eerste bankje wat we tegenkomen eten we even een broodje. De zon schijnt weer en de poncho wordt weer opgeborgen.

Dan gaat de rugtas weer op en m’n heupen vinden het echt niet tof, het doet zeer. Maar naar een paar meter gaat het wel weer.

Verderop moeten we toch weer de regenkleding aan doen want het gaat weer even los. De kilometers trekken voorbij, langzaam aan wordt het wat zwaarder. Er komen wat pijntjes maar het is nog best oké.


Rond de 15 km komen we aan op een weg waar een brug naar de overkant zou moeten liggen. Maar deze lag er niet. Met als gevolg dat we een heel stuk moesten omlopen, rechtdoor over een lange saaie weg.

Er stond niets aangegeven van een omleiding dus via Google Maps bedachten we zelf de omleiding.

Op een een of andere manier was dit het moment dat ik mentaal helemaal stuk ging. Alles ging ineens zeer doen en alles was ineens te ver.

De positiviteit was ver te zoeken, zeker toen de volgende brug nog verder was dan het in eerste instantie leek.

De brug is een spoorbrug met ernaast een fietspad, met moeite klim ik de trap op de brug op.

Het is nog 7,5 km naar de camping.

Ik heb muziek aangezet om m’n hoofd af te leiden maar het helpt niet zo.

We worden aangesproken door een man op de fiets. Hij vraagt of we het Pieterpad lopen. Hij vraagt hoe we gelopen zijn vanwege de brug die er niet is. Hij zei dat er al maanden geleden een boot tegenaan was gevaren en dat Rijkswaterstaat weigert een nieuwe te plaatsen.

oké dat maakt een hoop duidelijk!

We gaan weer verder, Gerben loopt voor me uit, ik kan hem echt niet bijhouden. Ik merk dat ik in mijn modus van ‘mijn eigen shit oplossen’ ga en kan hem maar moeilijk deelgenoot van mijn fysieke en mentale strijd maken.

Het wordt zwaarder en zwaarder, er gaan elektrische stroompjes door m’n benen, ze kunnen niet meer.

In een park ploffen we even neer op een bankje, het is nog 4 kilometer naar de camping. Ik weet niet hoe ik het door moet komen.

Ik wil niet te lang zitten, ik ben er klaar mee en wil er zijn. Daarvoor zal ik toch door moeten lopen.

Gerben vraagt of er spullen uit mijn tas in de zijne moeten. Dan zeg ik: nee ik maak het af zoals ik eraan begonnen ben.

Want opgeven dat gebeurd niet.


Dwars door de stad Groningen lopen we op weg naar de camping.

Het laatste stuk is vreselijk saai door industriegebied.

Af en toe hang ik over een paaltje of verkeersbord. M’n benen trillen, ik krijg bijna niet meer de een voor de ander. Gerben loopt voor me uit maar houdt me in de gaten, hij probeert me op te beuren, maar ik kan het vandaag niet. Ik weet hoe ik de mindset weer goed kan krijgen maar het lukt me niet.

De laatste kilometer, het is een kwelling, m’n benen willen echt niet meer, sjokkend kom ik vooruit. Zoals ik gister al schreef: de ene been voor de ander blijven zetten dan kom je er er vanzelf.

En het is gelukt, na 24 kilometer komen we eindelijk bij de camping aan.

Ik stort neer op een bankje. Gerben regelt een plek bij de receptie.

Ik kom bijna niet meer overeind, het lijf wil niet meer.

Gerben zet de tent op en ik de stoeltjes. Als we zitten storten we allebei in. Gerben heeft van allerlei pijntjes genegeerd welke nu allemaal opspelen.


Voor allebei was het een zware beproeving vandaag.

We zitten niet heel lang, want we moeten broodjes voor morgen bestellen bij de receptie en gaan eten in het restaurant.

De opladers van de telefoons gaan mee en we vragen of ze ergens aan de lader mogen. Dat was geen probleem!

Na een heerlijke maaltijd strompelen we als 2 oudjes naar de tent en gaat het lichtje vroeg uit.


Het was echt een pittige dag, veel ongemak en strijd. Maar ook een waardevolle dag waarin ik heb mogen leren dat ik niet alleen hoef te strijden maar het mag delen met m’n liefste!

Maar ook mijn lijf, vanmiddag was ik er boos op dat het zo moeilijk deed. Maar nu denk ik: dat heeft het toch maar mooi gedaan, 24 km met een tas van 14 kilo, dat heeft het nog nooit gedaan dus wat zeur je nu! Dankje lief lijf!

Ondanks alles was het een prachtige verrijkte dag!


Morgen hebben we rustdag en staan we een dag over. Even niet de packpack op mijn (gezwollen) heupen, even niet de schoenen aan. Maar rustig aan doen en samen naar de kerk gaan hier.


Tot morgen!

99 keer bekeken1 reactie

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now