• Janine

Het leed dat blaren heet...

Ik slaap niet geweldig,het is ontzettend koud op de zaal. Ik kruip diep in mijn slaapzak, gelukkig houdt deze mij goed warm.

De bedden zijn wiebelig, ik durf nauwelijks te bewegen en toch moet ik er uit om naar het toilet te gaan.

Het is heel donker op de zaal en op de terugweg moet ik op gevoel mijn bed weer vinden. Gelukkig had ik mijn jas over punt gehangen dus kon ik aan mijn jas voelen dat ik bij het juiste bed was.

Om 6.30 gaat mijn wekker maar heb nog niet zo’n zin om uit mijn warme slaapzak te kruipen.

Mevrouw verbaal incontinent aan de overkant gaat weer ‘aan’ en praat onafgebroken.

Tot irritatie van velen.

Rond 7.10 stap ik naar buiten.

Ik volg niet direct de route maar gun mijzelf nog een stukje extra asfalt voordat het inmiddels gehate stenen/kiezelpad begint.

Als snel speelt mijn blaar onder mijn linker voet op. Na 3 km ga ik zitten om de blaar af te plakken. Er komen 2 pelgrims voorbij die bezorgd vragen of het goed gaat en of ik spullen nodig heb voor de blaren.

Ik bedank vriendelijk.

En maar weer verder op weg. Het zal een zware dag worden als zo vroeg de problemen al beginnen.

Wederom is het landschap saai. Op een punt aangekomen raak ik met de route in de war. Er staan 3 pijlen die allemaal een andere kant op wijzen en mijn kaart op Google Earth geeft ook wat anders aan.

Er komt een Fransman aanlopen en uiteindelijk volg ik hem.

Bij de 8 km kom ik Jannieke tegen zij gaat net weer op weg. Ik plof neer en trek gelijk m’n schoen uit.

Pfft tis pittig.

Met name de linker voet. Mijn rechter voet doet het goed.

Mijn linker voet lijkt ook breder te zijn waardoor mijn schoen strakker zit.


Bij 15 km is het even op.

Ik kom bij een struikenrij met hoog gras. Ik leg m’n zitmat en vuilniszak neer en ik val achterover in een zacht grasbedje.

Ik leg mijn hoed op m’n gezicht en zo lig ik even heerlijk.

Ik val zelfs bijna in slaap.

Er passeren een aantal mensen, allemaal vragen ze of het goed gaat.

Na ruim een half uur stap ik vol goede moed weer op.

Als ik achterom kijk zie ik duidelijk de plek waar ik languit gelegen heb!



De eerste 2 km gaan best goed. Ik heb muziek op wat voor de nodige afleiding zorgt.

Langzaamaan komt de klad er weer in en wordt mijn gemoed wat down.

Toch geeft mijn telefoon ineens aan dat ik 20 km erop heb zitten. Huh ineens waren die 5 km snel gegaan. Dus dat betekende ook dat het niet zo ver meer kon zijn.

Maar dat viel uiteindelijk toch erg tegen, heuvel na heuvel gaan voorbij maar ik zie het dorpje nog steeds niet. Mijn linkervoet doet nog steeds zeer maar ik heb nu geaccepteerd dat ik er niks mee kan en het moet maar.

Maar ik heb het mentaal zwaar, de tranen staan in m’n ogen en er vliegen wat lelijke woorden uit. Ik wil gaan zitten en dat het dorp naar mij toe komt maar helaas zal ik toch door moeten.



Dan sta ik bovenop een heuvel en zie ik Granja de Moreruela liggen. Eindelijk.

Ik juich bijna.

Op naar het laatste stuk, wat uiteindelijk nog 4 km is.

De weg naar het dorp lijkt geen eind aan te komen, maar ik zet mijn muziek harder en blèr mee.

En dan na 24 km kom ik eindelijk bij de bar aan waar ik me moet aanmelden voor de albergue.

Ik weet dat Jannieke een bed voor me gereserveerd heeft dus dat gaf rust.

Ik wordt door een vriendelijke oude baas naar de albergue gebracht.

waarbeen van de Spanjaarden die onderweg bezorgd om mij was mij ziet en naar de zaal brengt.

Ik ben zo ontzettend blij dat ik er ben. Ik gooi m’n tas af,doe m’n schoenen uit en ga op bed liggen.

Eerst rusten de rest komt later wel.

Dan even douchen,deze keer wel een warme douche!

Ik knap ervan op. Jannieke zit in de bar en vraagt of ik kom eten. Daar aangekomen blijkt dat de keuken dicht is en pas om 20.00 weer open gaat. Beetje jammer maar ja dat is Spanje nou eenmaal!

Ik lig even op bed als Antonio binnenkomt, de blaren en massage man.

Hij wil naar m’n blaren kijken maar ik heb ze net zelf verzorgt en doorgeprikt. Aangezien ik een nieuwe blaar had precies op de ene centimeter die niet afgeplakt was.

Maar hij is onverbiddelijk en de pleisters moeten eraf. Hij inspecteert alles grondig en desinfecteert alles. Hij zegt hoe ik het morgen moet afplakken en dat ik m’n voeten met vaseline moet insmeren. Dit alles gaat met veel bombarie in luid Spaans, soms geholpen door Google



Maar de tips neem ik van harte aan en koop gelijk in het kleine dorpswinkeltje vaseline. Hoop van harte dat het werkt morgen!

Ik ben al een paar uur bezig met mijn blog schrijven maar elke ik wordt diverse malen ‘gestoord’ en praat ik gezellige met medepelgrims die ik nu een paar dagen ken. Hilariteit en gezelligheid is het codewoord, maar ook serieuze dingen komen voorbij.

En nu is het tijd om lekker te gaan slapen. Morgen weer een nieuwe dag. Een dag die richting Tabara leidt en weer een lange dag wordt.

Buen camino!

50 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now