• Janine

Hard werken

Ik heb geen wekker gezet, en wordt rond 6.45 wakker. Er is beweging op de zaal maar heb er nog geen zin om uit te gaan. Maar uiteindelijk ga er ik toch maar uit. Het ontbijt van gisteren was me goed bevallen en daarom neem ik dat vandaag weer. Samen met Jannieke eten we ontbijt in de bar, toast met jam en koffie. Rond 8.30 vertrek ik na nog wat lekkers voor onderweg in de bar te hebben gekocht.

Jannieke gaat vandaag met de taxi omdat ze voor een grote klant een deadline heeft morgen (ja als ondernemer gaat werk ook tijdens de camino door).

Maar ik heb alle tijd dus ga lopen. Ik sta om 8.30 buiten en ga aan de wandel. Vandaag naar Ourense een grote stad 22 km verderop.

Van diverse mensen hebben we gehoord dat het een saaie route is die deels ook door industriegebied gaat. Daarom had ik met mezelf afgesproken dat ik als ik het zat ben of het zo saai vind dat ik dan met de bus het laatste stuk mag.

Vol goede moed ga ik op weg. Eerst nog wat door de natuur maar daarna vooral langs de weg. Het wordt snel warm en na 4 km doe ik m’n jasje uit en gooi m’n schoenen met steentjes leeg.

Ik kom langs een bar waar ze vast heel goed internet hebben. 😜



Soms gaat de route kleine stukjes van het asfalt af, het is wat inefficiënt maar ik ben er blij mee, even van het asfalt af.

Ik kom de postbode tegen, hij groet vriendelijk. In het volgende dorp kom ik hem weer tegen.

Bij de 7 kilometer passeer ik een bar, ik twijfel even maar loop toch door. Op weg naar het volgende dorp. Vlak voor het volgende dorp is er een mooi veldje aan de linkerkant met wat struiken en ik plof hier neer. Net over de 10 kilometer. Ik ga even liggen in het gras, en strek m’n benen in de lucht om even het vocht eruit te laten zakken. 5 minuten later komt er een pelgrim langs, ze zegt dat z’n m’n benen zag hihi!

Het is een aardige Australische dame en ze vraagt of ik een foto van haar wil maken. Daarna een gezellig praatje met deze fit ogende 75 jarige dame.

Dan gaat ze weer op weg en even later passeren 2 andere pelgrims mij en ze groeten vriendelijk.

Ik ga weer op weg. Het dorp is vrij saai er gebeurd weinig.

Net buiten het dorp is een tankstation en ik moet naar het toilet. Ik zie aan de zijkant van het gebouw dat er toiletten zijn. Het is een tankstation waar er voor je getankt wordt. Dus staat er een potige dame buiten. Ik vraag of ik alsjeblieft naar het toilet mag, maar de vrouw blaft me hard af en ik begrijp eruit dat het alleen voor klanten is. Ik loop geërgerd door. Ze begint nog dat ik wel wat in de shop kan kopen en dan naar de wc kan. Maar dat was te laat, denk maar niet dat ik nu nog naar de plee wil hier als je me zo afblaft.

Dus loop ik stoïcijns door en schenk geen aandacht aan het geblaf meer.

Verderop vind ik een plek in de bosjes en ben het zo alsnog kwijt.

Dan gaat de route door industriegebied. Dus tussen de bedrijven en vrachtauto’s door. Niet inspirerend maar het zij zo. In ieder geval is er wat te zien.

Als ik er na 3 kilometer doorheen ben kom ik in een dorpje, er zijn veel bars en ik kies er eentje uit en doe even een frisdrankje. M’n voeten doen inmiddels wel zeer, vooral impactpijn. Maar na wat rust gaat het weer, al is het niet weg. Op naar de laatste 7 km, ik heb er inmiddels ruim 15 gehad.

Maar de laatste kilometers zijn zwaar. Er is nog een laatste steile afdaling en de druk op m’n voeten is groot.

Ik loop door een soort voordorpjes, grappig om te zien dat hoe dichter je bij de stad komt hoe groter en duurder de huizen worden. En hoe groter de hekken er omheen worden. In de afgelopen weken was er in veel dorpjes veel verpaupering maar dat was vandaag niet zo.

De voeten doen echt zeer, heel even zit ik op een bankje als ik nog 4,5 kilometer moet. Daarna passeer ik heel veel bankjes die allemaal om mij roepen maar ik wil het niet. Ik moet in beweging blijven. En het moment van met de bus gaan is voorbij. Ik ben nu zo dichtbij nu wil ik het ook afmaken.

De laatste 3 km zijn dwars door de stad. Ik raak de gele pijlen kwijt en loop op Google Maps. De meters lijken voorbij te kruipen,het hotel komt maar niet dichterbij. Ergens voel ik me wat eenzaam in de stad. Ik zie geen andere pelgrims en alleen maar mensen die hier wonen. Het voelt alsof ik de strijd met de kilometers echt alleen aan het doen ben.

Eigenlijk ben ik er klaar mee maar ik moet nog door. Juist op dat moment komt er vanuit de tegengestelde richting op de stoep een groepje kinderen langs wat net uit school komt. Een meisje van een jaar of 5 kijkt me aan en zegt ‘buen camino’!

Wat lief! En gelijk heb ik weer energie voor het laatste stuk. Nog 650 meter. Ik verbijt de pijn in m’n voeten.

En dan eindelijk is daar het hotel! Ik tref Jannieke in de bar en geeft een high five.



Uiteindelijk was het vandaag 23,4 km.

Jannieke was zo lief om alvast koffie te bestellen, dus kan ik mezelf even oppeppen met wat cafeïne.



Allebei hebben we op onze eigen manier hard gewerkt vandaag!

Om 15.00 kunnen we inchecken en ik stort daarna op m’n bed.

M’n voeten blijven lang doorzeuren. Steeds elektrische stroompjes erdoor.

Na het douchen en wat slapen is de pijn weg.


Heerlijk even 2 dagen niets hoeven nu! Dat klinkt alsof het lopen verschrikkelijk is. Dat is het zeker niet. Want elke ochtend is het heerlijk om m’n tas op m’n rug te doen en naar buiten te gaan en gewoon gaan lopen. Ik geniet daar echt van. Maar even 2 dagen rusten en niet eruit moeten is wel lekker om daarna weer met volle energie naar Santiago te lopen!

Toedeloeee

47 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now