• Janine

Geen Leukoplast vandaag!

Het is een onrustige nacht, ik ben vaak wakker en lig niet lekker op het dunne matras en ik heb het bij vlagen koud.

Ik ben blij als het ochtend is, weg uit dit hok.

De Duitser van gister vertrekt een paar minuten voor mij.

Ik ben ineens klaar met alles inpakken en het afplakritueel. Want het is er namelijk vandaag niet! De voeten voelen goed en ik durf het aan om niets af te plakken en alleen vaseline te smeren.

Ik ga op weg en al snel loop ik de Duitser voorbij. Hij vraagt vriendelijk waar ‘my friend’ is.

Ik zet wat aan en neem afstand. Maar ik mis een pijl waardoor ik een stuk verder er pas achter dat ik verkeerd gelopen ben. Maar de Duitser was achter mij aangelopen dus die was ook verkeerd. Ik kijk op Google Earth en ik zie een pad die weer uitkomt op de route. Maar meneer is het er nog niet mee eens en wil het eerst zeker weten.

Uiteindelijk wordt het dan toch het pad wat ik al dacht. Bij de route aangekomen blijkt er nog even een hindernis te zijn, een korte schuine helling af en een grote stap omhoog. Het is voor mij geen enkel probleem want de benen zijn sterk. Ik loop nog een stuk met de Duitser op, maar er wordt weinig gepraat. Ik verontschuldig mij naar hem voor het verkeerd lopen, maar hij geeft aan dat het echt zijn schuld was. Ik heb er een wat raar gevoel bij omdat het echt mijn schuld was.

Verderop blijft hij even stilstaan en ga ik door. Het lopen gaat goed, de voeten voelen goed, geen pijn!


De route loopt door een aantal dorpjes. In de dorpjes is het doodstil er gebeurd niets. En als je iemand tegenkom dan is diegene oud, er lijken geen jonge mensen te wonen.

In het tweede dorpje lopen Jannieke en ik even samen op en gaan even op een bankje zitten. Even wat eten.

Ik smeer mijn voeten nogmaals in en ga na de Duitser en Jannieke weer op weg.

Even loop ik op met een Spanjaard maar die is niet bij te houden.

De route wordt heuvelachtiger en na het derde dorpje wordt het pittig. Lange stijle hellingen met bochten erin. Soms lijkt er geen eind aan te komen.

En dan een forse daling, de knieën vinden het niet fantastisch.

Verderop weer een heuvel.

Bovenop ga ik even zitten en rits mijn broek af. Het is warm geworden.

De omgeving is prachtig, maar ergens kijk ik er te weinig naar, de kilometers moeten vooral gemaakt worden.

Van Jannieke krijg ik even een reminder om dat vooral wel te doen. Ik ga op een bankje langs de weg zitten en geniet van de stilte en de fluitende vogeltjes.

Het is langs een doorgaande weg maar in het half uur dat ik er zit is er geen een auto voorbij gekomen.

Ik ga weer op weg en loop ik het volgende dorpje in.



Er staat een kerk, maar ik rammel niet eens meer aan de deur omdat ik weet dat tie toch gesloten is. Maar er is een klein kerkhof achter waar ik wel even wil kijken. Maar zelfs het kerkhof is gesloten.

Dus loop ik maar weer verder. De laatste 4 km.

Maar ze zijn pittig, stijgen en dalen met echt vermoeide benen. En ik heb het warm.



Maar de voeten gaan nog steeds goed, dus ik kom er wel.

Ik kom bij een kerk en dan weet ik dat ik er bijna ben.

Ik sjok verder, m’n tempo is ingezakt maar ik ga nog steeds vooruit!

Bij de eerste de beste bar stap ik naar binnen. Maar er is niemand. Ik roep een paar keer ‘hola’ maar geen reactie. En dan uiteindelijk komt er een wat nors kijkende man tevoorschijn en ik bestel een cafe con leche welke ik op het terras opdrink.

Na niet al te lange tijd arriveert Jannieke ook, en voor allebei was het best pittig vandaag. De heuvels kosten toch wel veel energie. Zeker voor ons als Hollanders die geen heuvels kennen.

We eten een menu del dia en zoeken daarna de albergue op.

Daar aangekomen blijkt deze vol te zijn. Maar de hospitalera vraagt of we matrassen op de grond willen. Ja hoor prima! En zo worden er 2 matrassen geregeld en liggen we in een hoek in de gang.

Op de zaal liggen 6 mannen waarvan er 2 gelijk zeggen dat ze jaloers zijn omdat er 2 zijn die snurken.

Maar als enige 2 dames zijn we helemaal content met ons plekje!



Pffft de benen zijn moe, ik ga even op het gras liggen.

Later ga ik onder de douche, een douche met een boiler. En raad eens wie er weer koud water had, ja hoor het was weer eens zover. Echt ik heb zo’n hekel aan boilers!

Ik doe een wasje en hang het in de zon te drogen.

In de schaduw onder de boom liggen we een poosje de boel te observeren. 20 meter verderop blijkt een soort schietclub te zijn waar er diverse mannen met jachtgeweren aan het schieten zijn. Een herrie dat het maakt!

En nu, nu zijn de benen echt moe. Maar ik ben ze dankbaar dat ze toch zomaar 17 zware kilometers mij gedragen hebben!

En de voeten waren ook echt goed vandaag, ik ben blij!

Morgen 14 km naar Puebla de Sanabria, ben benieuwd!

47 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now