• Janine

Door een roze bril...

Maandagmiddag 14.05 nog uithijgent van mijn fietstochtje door Den Haag, sta ik aan de balie bij de beveiliging. Ik word al herkent, al kan de beveiliger even niet op mijn naam komen. Ik krijg weer een pasje mee. Even later stap ik de lift in naar de 11e etage.


Weer een nieuwe afdeling, de 6e in 3 weken tijd. Toch weer heel even wat spanning, maar het wordt al makkelijker om elke keer een nieuwe afdeling op te stappen. Ik word aardig ontvangen en ik heb het idee dat het wel goed komt.

Het is vandaag een start van een reeks van 4 avonddiensten. Uiteraard heb ik die zelf gepland, heerlijk! Al moet ik zeggen dat ik oorspronkelijk mij in had geschreven op diensten op andere afdelingen, maar omdat ik op de Chirurgie hard nodig was, was er gevraagd of ik naar de Chirurgie wilde. Prima hoor, dacht ik doe je altijd weer nieuwe ervaring op.

En die nieuwe ervaring die kreeg ik gelijk toen ik mij inlas in mijn patiënten.

Externe fixatuur, PICC lijnen en een rijgkoord in een wond het kwam allemaal voorbij.

Maar mijn geriatrie ervaring komt heel goed van pas vanavond. Een demente dame na een operatie welke in de war raakt, ik zie het van een kilometer afstand aankomen. Ik ben blij dat ze onder mijn hoede valt. Ik bel de arts met een pasklaar verhaal inclusief oplossing welke als plausibel werd aangenomen en de medicatie werd voorgeschreven. Maar druppels zijn niet voorradig op de afdeling, een collega wil ze via de apotheek laten komen, maar dat duurt me te lang. Ik maal een tabletje fijn en los het op in 2 ml water en geef het in de wangzak. Ook dat is geriatrie ervaring.


Ik loop overigens op nieuwe roze schoenen, de andere zaten echt niet lekker en na elke dienst had ik zere voeten. Maar aangezien ik redelijk kieskeurig ben en graag roze schoenen met een dichte neus wil (iets met geen natte voeten willen bij patiënten douchen)was het een aardige zoektocht. Maar uiteindelijk wel iets gevonden, en ze zijn geslaagd, ze zitten heerlijk en geen zere voeten meer!


De ervaring leert tot zover dat de eerste dienst op een nieuwe afdeling even zoeken is.Ik kan nog niet alles vinden en loop daarom voor m’n gevoel wat achter de feiten aan, maar dat is meer mijn gevoel dan dat het in werkelijkheid zo is. Ik krijg hulp van een verpleegassistent die de controles voor mij doet en ze keurig op een briefje aanlevert. Ideaal dat ze daar gebruik van maken hier. Van 16.30 tot 22.00 is er een verpleegassistent die allerlei hand en spandiensten verricht. Vaak zijn het verpleegkunde studenten die zo ook ervaring op doen en ervoor betaald worden.

Ik ben uiteindelijk ruim op tijd klaar en stap ik na m’n dienst weer op de fiets en fiets ik weer door Den Haag terug.


Maar huh, waarom fiets jij door Den Haag hoor ik je misschien wel denken, jij woont toch in Gouda?

Nou wat zal ik zeggen, er woont in deze grote stad iemand die ik heel erg leuk vind, oh en niet geheel onbelangrijk, hij mij ook!

Nu sinds een maand bekijk ik het leven door een roze bril (en loop ik op roze schoenen ;)

Ik ben heel blij en dankbaar dat ik hem heb mogen ontmoeten en na al het gebeurde vorig jaar opnieuw heb mogen beginnen.

Ik had nooit durven dromen dat mij dit zo zou overkomen.

Soms is het nog steeds onwerkelijk en heb ik het gevoel : ‘ I don’t need no sleep, cause I’m already dreaming’.

Wat begon met een cappuccino zonder enige verwachtingen bleek onverwachts veel meer te zijn.

Voor de nieuwsgierigen onder ons: hij heet Gerben, is 35 en woont dus als gezegd in Den Haag.

En ik schat dus in dat ik zomaar de komende tijd veel in Den Haag zal zijn, en het voordeel is: er is daar ook veel werk voor mij. Dus stap ik weer op zijn fiets en fiets ik naar mijn werk op roze schoenen.

Volgende keer een terugblik op mijn eerste maand als ZZP’er en de voor en nadelen ervan!

79 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now