• Janine

Dag 10, het valt niet mee

Het matras op de grond slaapt prima, al is m’n rug smorgens wat stram, maar dat geeft niet.

Op een luid en duidelijke manier vertrekken alle andere pelgrims.

Doen het licht vol aan, maken een takkeherrie en dus moeten wij blijkbaar ook maar wakker worden.

Als iedereen weg is staan we rustig op, en hebben de hele toko voor onszelf.

Ik smeer m’n voeten weer in met vaseline en ga op weg.



Ik vertrek in korte broek omdat het vandaag weer warm wordt.

De eerste kilometer is het wat fris maar al snel warmt het op.

Er vliegt een roofvogel boven me, ik kijk er gefascineerd naar.

De route gaat van de doorgaande weg af de natuur in. Het is prachtig, smalle paadjes, veel groen en fluitende vogels, ik geniet!

Soms is het wat modderig of is het pad deels een beekje geworden, maar ik kom met droge voeten over.



Wat verderop begint 1 teen aan de linker voet iets te zeuren. En ik weet dat er mogelijk iets vocht in een oude blaar zit. Als ik een bankje zie stop ik toch maar even. Prik de blaar door en ga weer op weg.

Inmiddels zijn een Spanjaard en Jannieke mij gepasseerd.

De eerste 5 km zijn redelijk snel voorbij.

Maar ik merk wel dat m’n lijf moe is. De benen zijn moe, maar toch moet ik door.

Ik kom in een dorpje en ben van plan om hier even te gaan zitten. Maar ik zie geen bankje dus loop ik maar door.

Op naar het volgende dorpje, een kleine 3 kilometer verderop.

Ik kom op een punt dat ik weet dat ik een brug over de snelweg over moet. Er is een grote omweg aangelegd naar de brug, maar heb daar niet zo’n zin in. Aan het pad te zien zijn vele pelgrims mij voorgegaan om een ietwat steile helling af te gaan. Het gaat goed en ik loop weer door. Verderop kom ik op een soort gedroogde modderpad. Het loopt niet geweldig en trekt veel energie weg. Maar ik moet ook wat eten. Dan loop ik het dorp in. Het is stil, geen mens te bekennen. Ik ga op zoek naar een plekje om even te zitten. Inmiddels heb ik 9 km gelopen.

Ik kom uit bij de kerk en ga op de brede stoep zitten.

Met dat ik m’n tas af doe gaan de deuren van de kerk open en stroomt deze leeg. De mis is net afgelopen.

Alle mensen die de kerk uitlopen zijn oud, geen jongere te bekennen.



Even wordt ik wat vreemd aangekeken maar ik heb echt geen zin om ergens anders te gaan zitten. En omdat ik pelgrim ben vind ik ergens ook dat ik bij de kerk een plaats mag hebben hihi! De Spanjaard komt aanlopen en maakt met iedereen een praatje en gaat op de foto met mensen. Ook komt hij aan mij vragen of hij op de foto mag met mij, ja hoor geen probleem!

Ik eet een stuk kaas. Dan staat ineens de Duitser van gister voor m’n neus, hij was bij de mis geweest.

Op zijn manier is hij vriendelijk en vind dat ik snel gelopen heb en vraagt waar ‘my friend’ is.

Er ontstaat een klein gesprekje waarin ik in mijn beste Duits zeg dat ik 2 weken last gehad heb van blaren maar dat het nu goed gaat.

Deze man is vriendelijk maar ook een beetje bijzonder in gedrag. Zijn sociale codes zijn wat anders dan die van ons en daardoor is hij een soort zielig, heeft verder met niemand contact en mensen met wie hij al een paar dagen oploopt hebben moeite met hem omdat hij snurkt. Maar toch hadden wij wel een connectie met hem gemaakt wat zich gisteravond terugbetaalde in de vorm van chocola en een chocoladebroodje. Zijn manier om te zeggen dat hij je aardig vind.

Maar verder prima, nu loopt hij voor ons uit en raken we hem kwijt wat ook wel weer fijn is. Want ergens is het dan toch een soort projectje!


Later komt Jannieke aanlopen en maken we even plan de campagne.

We merken allebei dat het lichaam moe is en rust nodig heeft. Zeker ook omdat er nog bergetappes gaan komen.

Dus besluiten we dat we morgen (nu een echte) rustdag gaan houden.

De laatste 5 km lopen we niet helemaal volgens het caminopad maar een deel langs de doorgaande weg.

3 km heuvel op. En ongeveer 2 heuvel af.

Ik zet muziek op en ik ga ‘aan’ de 3 km heuvel op gaan vlot maar loop mezelf daar ook qua energie op leeg. 2 km voor het dorp tref ik Jannieke, welke haar blaren behandelt.

Samen lopen we de laatste 2 km, maar ik ben leeg. De benen doen zeer, m’n teen ook iets.

In het dorp Puebla de Sanabria aangekomen zoeken we een bar. We ploffen uiteindelijk neer bij een bar aan de rivier.


Pfft zo dat zit erop. Ook al was het vandaag maar 15 km, het was best pittig. Dus die rustdag is heel erg fijn. Inmiddels was dit ook dag 10 dat we achterelkaar gelopen hebben.

Ik boek een hotel waar we later op de middag heen zullen gaan.

In de bar wordt het inmiddels druk en we besluiten om af te rekenen en te vertrekken.

Bij de rivier is een brede grasstrook waar we een eindje verderop de sjaal neerleggen en gaan liggen.

Een heerlijke plek.

Ik val zelfs even in slaap. (En maak ik mijn eigen parasol)


Rond 17.00 lopend we naar het hotel waar we vriendelijk worden ontvangen.

De kamer is echt fantastisch! Het is schoon,ruim, we hebben een balkon en een BAD!EEN BAD!

Wat kan je de luxe dan toch waarderen!

Heerlijk ga ik in bad en schrob mezelf heerlijk schoon. Echt h e e r l i j k!

Straks nog even een menu del dia scoren en dan rust!!

39 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now