• Janine

Blog nr. 37: De laatste...

Allereerst een belofte van gister inlossen: foto van Compostella en afstandscertificaat!


Op de luchthaven aangekomen zoeken we eerst wat te eten. Maar kunnen niet echt een restaurant vinden. We zien wel borden van de Mc Donalds maar dat lijkt achter de incheckbalies te zijn.

Uiteindelijk spreek ik een bewaker aan die een stuk met ons meeloopt om de weg te wijzen.

Even wat eten voordat we een plekje gaan zoeken om te slapen.

We vinden een plekje achter een glazen wand. Allebei hebben we nog van een albergue een wegwerp onderlaken en kussensloop setje over, waarvan we het onderlaken op de grond leggen. Van m’n tas met kleding maak ik een kussen en maak van m’n slaapzak een deken. Een beetje verscholen achter de tassen hebben we zo een prima plekje.

Ik doe m’n oordopjes in en doen m’n oogmasker op en ga slapen. Al vrij snel val ik in slaap. Maar wordt ieder uur wel wakker waarbij ik me met veel moeite omdraai, de vloer is hard en koud. Ik pak m’n zitmat en leg deze onder m’n billen zodat ik m’n warmte niet meer verlies.

Om 4.30 wordt ik wakker en moet naar het toilet, ik trek m’n schoenen aan en loop door de vertrekhal. Er liggen her en der veel mensen te slapen. Ik kruip weer in m’n ‘bedje’ en slaap weer verder. Maar dan wordt ik wreed gestoord in mijn slaap. Ik schuif m’n masker omhoog en probeer een oordopje uit te doen, ik zie allemaal benen voor me en ik hoor een hoop gepraat. Maar ik kan het niet verstaan. Met een slaaphoofd vraag ik of het in het Engels kan. Er staan 4 bewakers voor me waarvan er 1 zegt dat ik hier niet mag liggen maar alleen mag zitten op de stoelen. Toen was het gedaan met de slaap. Om 5.30.

We gaan onze tas maar inpakken. Ik heb een zakmes bij me, maar durf hem niet mee te nemen door de security dus doe hem uiteindelijk maar weg. (Mes van de Action).

Alles zit goed in m’n tas en daarmee lijkt hij niet zo groot. De wandelstokken aan de zijkant.

We halen een ontbijtje bij de Mac en een sloot koffie.


Daarna gaan we de bus naar de juiste terminal opzoeken. Bij terminal 2 moeten we eruit, maar even twijfelen we of dat hier is. Wat rommelig stap ik de bus uit, om er later achter te komen dat mijn sjaal nog in de bus ligt, en de bus rijdt weg. Ik baal even flink, maar het zij zo.

Dan naar de security, de schoenen moeten uit. Het poortje gaat af en ik moet een plek gaan staan welke mij gewezen wordt. Er wordt een lapje over mijn handen gehaald en in een apparaat gestopt. De test is negatief en ik mag door. Maar dan is er een probleem met mijn tas. De wandelstokken zijn een probleem, ze mogen niet mee. De beambte is onverbiddelijk ze mogen echt niet mee. Dus nu de keuze (en graag in 2 tellen beslissen) of inchecken of achterlaten. Ik weet het even niet en overleg met Jannieke. Uiteindelijk besluit ik maar om ze weg te doen omdat inchecken meer kost dan die hele stokken bij elkaar hebben gekost. Maar ik ben geïrriteerd en vind het nergens op slaan. Ik heb verdorie een schaar in m’n tas en Jannieke een mes en dat is geen probleem maar mijn wandelstokken wel. Echt belachelijk. Alsof ik met die dingen iemand de hersens in wil gaan slaan ofzo? Dus ik heb welgeteld 6 dagen plezier van m’n stokken gehad en kan nu weer nieuwe gaan kopen.

Dus dat kon er ook nog wel bij. Sjaal kwijt, wandelstokken kwijt. Het is echt mijn dag vandaag.


We moeten nog een poos wachten voor het boarden, uiteindelijk is het zover.

Maar ik sta nog geen tel in de rij als een kerel van de airline mijn tas afkeurt want die is vast te groot. Ik moet mee naar zo’n meetgeval waar je tas in moet. Net niet snel genoeg krijg ik hem er goed in en moet mijn tas in het ruim. Ik smeek de man of het alsjeblieft niet hoeft. Maar ook deze man is onverbiddelijk. Ik heb nog m’n opvouwbare rugzakje in m’n tas welke ik vul met de belangrijkste spullen. Er gaat een label aan m’n tas. Ondertussen zie ik dat hij het met z’n collega over me heeft en ze lachen. Meneer brengt m’n tas weg en zegt terloops nog even dat hij echt geen acht kilo is. Met hoe geïrriteerd ik al was zeg ik dat dat wel zo is omdat ik hem verdorie al 5 weken op m’n rug draag. Maar hij wil niet meer praten en ik moet opzouten.

Ik ben even over m’n theewater, wat een klote ochtend. Alles gaat mis.

Ik heb de hele dag nodig om het los te kunnen laten.

En ik hoop maar dat m’n tas aankomt op Schiphol vanwege de overstap.

De vlucht naar Porto gaat goed, onderweg krijgen we een bakje met gezonde snacks en drinken.

In Porto hebben we ruim een uur overstaptijd en dat gaat prima.

Even voel ik me nog meer genaaid dan dat ik me al voelde over die wandelstokken. Want er loopt namelijk een dame die meegaat op onze vlucht, met wandelstokken.

Dus blijkbaar volledig willekeur en trof ik net die ene met een ochtendhumeur en graag z’n macht even wilde laten gelden. Maar ik kan er niets meer aan veranderen, het zij zo.

De vlucht is niet vol, dus ruimte genoeg. En TAP heeft veel beenruimte. Ik puzzel wat en luister muziek. Nu krijgen we een sandwich en een cakeje met drinken.

Maar ik ben onrustig, ik weet niet of m’n tas in het ruim zit. In het verloop van de dag zou het passen als m’n tas niet aan zou komen namelijk.


Tegen vieren landen we op de Polderbaan wat betekend 20 minuten taxiën.

Ik zit op rij 8 dus ben snel het vliegtuig uit.

Op weg naar de bagageband. Ik ben nerveus. Met fingerscrossed sta ik te wachten totdat de bagageband gaat lopen.

Maar dan komt als 5e of 6e bagagestuk mijn tas op de band. Pfffft,m’n hart zit in m’n keel en ik ben opgelucht. M’n tas is er.

Dan op weg naar de aankomsthal waar m’n ouders staan. Heerlijk om ze te zien en te knuffelen!

Dan op weg naar huis!

De omgeving wordt steeds bekender, en rijden we de straat in. Wat gek om weer thuis te zijn! De moeder van Jannieke wacht ons op en dan zijn we weer thuis!

Wat gek! 5 weken en 2 dagen zijn we weggeweest.

Gezellig kletsen we over de reis en meegemaakte gekke dingen. De moeder van Jannieke heeft soep gemaakt welke erin gaat als zoete koek, heerlijk! Bedankt Cora!


En nu, nu rust. Ik lig op m’n bank onder m’n dekentje. Maar m’n hoofd is compleet in de war. Alsof we van zo in een andere wereld zijn gestapt, zonder tijd om om te schakelen.

Gisteren nog in Santiago bij de pelgrimsmis,nu thuis op de bank. Ik heb nog even de tijd nodig om weer een beetje te aarden hier. Maar ik heb de tijd, dus neem ik die maar.

En dan is de camino nu echt voorbij. Ik hoef morgen niet meer m’n tas in te pakken en te gaan lopen. Maar ik mis het nu al, ik wil morgen weer. Maar voor nu is het klaar. Ik ga de eenvoud van het camino leven missen, het rommelen met spullen, tas inpakken, schoenen aan doen en simpelweg naar buiten gaan en lopen.


Wat was het een fantastisch avontuur, elke dag was een nieuw avontuur, en elke dag heb ik genoten, genoten van de natuur, genoten van het lopen, genoten van de ontmoetingen. Maar soms was genieten ook moeilijk. Er waren zware momenten, pijn, fysiek ongemak, tranen.

Maar ook heling van oude pijn, verrijking van het nieuwe leven.

Maar vooral de eenvoud van het leven, dat maakte de camino. De grootste keuze op een dag was het kiezen van wat je wil eten en hooguit welk shirt je morgen aan wilde doen.

Maar verder gewoon maar lopen.

Ik ga het missen, ik mis het nu al. Maar ook thuiskomen voelt weer fijn, het gewone leven weer oppakken, weer in m’n eigen bed slapen.

Het caminovirus heeft me besmet en zal me bij tijd en wijlen roepen en dan pak ik m’n tas weer op en ga ik lopen.


Deze reis had nooit zo geweest zonder mijn reismaatje Jannieke, lieve tiek, dankjewel voor je steun, gezelligheid, wijze woorden en nog veel meer, maar vooral voor je vriendschap.

Het was zo waardevol om deze reis met jou gemaakt te hebben! Thanks for being you!


Maar ook jullie, mijn lieve bloglezers. Wat waren jullie trouw! Het maakte dat ik elke dat met plezier een nieuwe blog schreef omdat ik wist dat er op gewacht werd. Ik ga het missen om elke avond een blog te schrijven en ‘s morgens naar de statistieken te kijken. Na 5,5 week neem ik afscheid van de caminoblog en hoop ik dat jullie ervan genoten hebben. Ik zou het leuk vinden om terug te horen wat je ervan vond, stuur een mail/app/insta/Facebook berichtje als je wilt! Maar voel je uiteraard ook vrij om anoniem mee te lezen.

In ieder geval heel erg dankjewel voor jullie support en lieve berichtjes!

Uiteraard zal ik wel hetzij met lagere frequentie blijven bloggen en je zo

op de hoogte houden van mijn leven, zoals onder andere nieuw werk.

Dus vergeet mijn blog niet te blijven volgen!


Liefs,

Janine

66 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now