• Janine

Bijna beginnen

Vanmorgen deed ik om 7.45 mijn ogen open, nadat eerder vannacht er nog een buurvrouw op de kamer was gekomen. De buurman had blijkbaar om 6.00 bedacht dat het leuk was om filmpjes te gaan kijken (waar ik overigens niets van gehoord heb, maar wel van horen zeggen heb). In de vrouwenbadkamer staat een man zijn tanden te poetsen en wat later bleek ook naar het toilet geweest, fijn van die mannen die niet de moeite nemen om de bril op te tillen of te gaan zitten, zucht.

Ik verzoek hem vriendelijk om naar de herenbadkamer te gaan, verschrikt en zich verexcuserend loopt hij weg.

Om 8.15 lopen we de deur uit, weer op weg naar het busstation. Daar aangekomen lukt het om in het beste Spaans een ticket voor de bus naar Salamanca te krijgen.

Dit is zo'n groot busstation, Rotterdam luchthaven is kleiner!

Op schermen staat aangegeven bij welke gate je moet zijn. Daar aangekomen is de deur dicht, er staat wel een bordje, maar kan dit net niet snel genoeg vertalen om te begrijpen wat er staat. Ik loop naar een man verderop en vraag in gebrekkig Spaans (alleen het woord voor deur, want dat is het enige wat in mij opkomt).

Vraagt meneer: 'do you speak english?' Haha daar ging mijn poging om in Spaans wat te vragen. Maar hij weet het eigenlijk ook niet en raakt aan de praat met een vrouw die zich er ook mee bemoeid. Zei zegt dat het de deur ernaast was, de nooddeur. Maar wist 1 ding zeker dat die het niet was, omdat het woord 'alarma' wat op de deur stond duidelijk was. Maar zij duwt toch die deur open en ja hoor het alarm gaat af.

Maar blijkt dat de chauffeur begrepen had dat er mensen voor de deur stonden, want de deur ging open en moesten aan de chauffeur ons ticket laten zien.

Uiteraard moest onze 'mochilla' in het ruim ook al was de bus bij lange na niet vol.

De bus is luxe, zelfs met per stoel een tv schermpje. Iets minder luxe was dat er een man achter mij keihard lag te snurken ;)

Om stipt 9.00 vertrekt de bus waarbij de chauffeur in het rapido rapido Spaans een welkomspraatje houd, waar het enige wat ik ervan begrijp dat we bij nog een halte zullen stoppen en 'goede reis'. Man wat praatte hij snel!

Onderweg reden we in een politiefuik, agenten met geweren langs de weg. De chauffeur wordt aangesproken en ik begrijp dat er 14 passagiers in de bus zitten en we mogen weer door. Rond 11.30 komen we aan in Salamanca, waar we in het eerste de beste restaurantje een koffie doen. Goedkoop overigens 1,20 voor een bakkie.

Tassen even opnieuw schikken en dan gaan we de stad in.

Eigenlijk op zoek naar de kathedraal, en al redelijk snel denken we deze gevonden te hebben en halen een stempel op ons pelgrimspaspoort. Je moet elke dag minstens 2 stempels verzamelen om te bewijzen dat je de route gelopen hebt.




Tegenover de kerk is de openbare bibliotheek waar we in de gewelven op de grond gaan zitten. Even een moment van bezinning.


Maar dan komen we erachter dat de kathedraal waarvan we dachten dat het de kathedraal was, bleek het niet te zijn.

Dus gingen we daar naar op zoek en vonden het uiteindelijk.

Echt een prachtige kerk met veel pracht en praal. Bij de kassa halen we alsnog de goede stempel en krijgen een euro korting omdat we pelgrim zijn.


Maar al redelijk snel zijn we uitgekeken en gaan op zoek naar de Albergue de Peregrinos. Herberg voor pelgrims.



Daar aangekomen worden we in het rap Spaans vriendelijk ontvangen en krijgen nog een stempel in het pelgrimspaspoort.

In het Spaans wordt uitgelegd waar alles is en wat de bedoeling is met je tas en schoenen. Een goed systeem, want je tas moet in een grote plastic zak (tegen insecten) en je schoenen moeten beneden blijven. Je krijgt een emmer waarin je je noodzakelijke spullen kunt doen die je op de kamer nodig hebt.

Het is wat rommelig binnen en we willen op het gemak even onze spullen uitzoeken en willen naar de tuin om dit even rustig te doen. Ik wil dit in het Spaans duidelijk maken maar weet het woord 'zitten' niet. Maar wel het woord 'stoel', en uiteindelijk begrijpt ze dat we in de tuin willen zitten.

Even later teruggekomen gaan de spullen in een emmer en de tas in een zak. Er is een mannen en een vrouwenzaal. Acht bedden per zaal. En we hebben eerste keus.

Beneden in de gezamelijke ruimte staan een man en een vrouw uitgebreid te discusseren, waarbij zij hem probeert te overtuigen, maar hij star in zijn mening blijft. Een kwartier later staan ze er nog, en lijken er nog steeds niet over uit.


We gaan weer naar de tuin, even een broodje eten in de zon.


Kletsen en mijmeren over de reis die morgen echt gaat beginnen...


Hasta manana

92 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now