• Janine

Best oké = best goed

De wekker gaat om

6.30 maar allebei hebben we nog geen zin om eruit te gaan dus gaat het licht weer uit.

Om vervolgens na een half uur weer aan te gaan want moeten toch maar opstaan.

Rustig aan opstarten, het blaarafplakritueel afwerken en de tas inpakken.

Rond 8.00 staan we buiten.

De eerste paar honderd meter is echt op gang komen. De schoenen zitten dan vreselijk, maar het is een kwestie van doorzetten want ik weet dat het beter wordt.

Als snel gaat het asfalt over in kiezelpad, maar het is best oke.

Langzaamaan voelen de voeten steeds beter en voel ik geen pijn meer.

Er zit een flinke helling in de weg, zo vroeg op de ochtend heb ik daar moeite mee.

Daarnaast is het weer veranderd. Gisteravond werd het bewolkt en stak er een wind op. Ik voel dat de luchtdruk is veranderd. Het voelt soort benauwd en ik zweet meer dan anders.

Na de heuvelklim ga ik ‘aan’ en loop ik heerlijk. De voeten voelen goed, het pad is goed te belopen. Ik krijg gezelschap van een hond.

Steeds loopt hij een stukje mee om daarna weer in de bosjes te verdwijnen. Even later komt hij weer aanrennen. Het is een zwerfhond, hij reageert niet op roepen of geluiden, ik laat het maar zo. En hij gaat weer z’n eigen weg.

Ik nader het eerste dorp, Santa Croya de Tera. Halverwege het dorp is er een winkeltje waar ik Jannieke tegenkom.

Even zitten we op een bankje in het park, maar gaan snel weet op weg omdat de lucht donker wordt en er mogelijk een bui aankomt.

Ik loop nog langs de farmacia want de tape begint op te raken. Maar helaas is deze gesloten.

Dan maar door, de eerste 8 km zitten er in ieder geval op.

Het volgende dorp Santa Marta de Tera ligt aan de overkant van de rivier (de Tera)

Ik twijfel of ik door ga of een stop zal nemen in de bar.

Ik kies toch maar voor het laatste. Even koffie drinken en naar m’n voeten kijken.

Op m’n linker grote teen is aan de zijkant een nieuwe blaar gekomen. Ik prik hem door en plak hem af.

Na een half uur gaan we weer op weg.

Op voor de laatste 11 km.



En weer is het opstarten moeizaam. Weer moeten de voeten even plooien in de schoenen. Maar uiteindelijk gaan ze toch wel weer aan.

Jannieke loopt harder dan ik, ik hou m’n eigen tempo aan.

Verderop gaat Jannieke even zitten. Ik durf het niet goed, wetend dat als ik opsta ik wéér moet opstarten. Dus ga ik door.

De blaar onder de voet gaat heel goed, nergens last van. Aan de zijkant wel wat pijn, maar het is te doen. Ik loop op een weg en passeer twee vrachtwagens, beide met dikke stofwolken achter zich.

De route is sowieso erg stoffig vandaag. M’n broek is aan de onderkant inmiddels beige geworden.

Ik heb m’n jas nog aan vanwege de wind, maar heb het zo warm dat ik hem toch maar uit doe.

Ik kom op een kruising, kiezen voor rechtdoor over het asfalt met vol in de wind lopen maar wel korter of rechtsaf het caminopad op, mindere weg maar geen wind.

Uiteindelijk kies ik toch voor het laatste. Ergens baal ik van m’n keuze, maar later ben ik er blij mee.

De benen worden moe, de voeten gaan wat zeuren.

Maar ik durf niet te stoppen, bang dat ik dan echt niet meer aan de gang kom.

Dus stap ik toch maar stevig door.

Het pad in de luwte komt weer op dezelfde asfalt weg uit waar ik een paar kilometer geleden ook was.

En direct loop ik vol in de wind. Het maakt de laatste 4 km pittig. De weg loopt op, ik kan niet zien waar het dorp Calzadilla de Tera is. De wind is heftig.

Toch maar doorgaan.

Ik zie op Google Maps dat ik er bijna ben. Ik sta voor een gebouw waar in kleine letters ‘Albergue’ staat aangegeven. Maar verder niets, ook geen bordjes onderweg.

Ik voel aan de deurknop, de deur is open en ik stap wat ontwenning naar binnen.

Ik sta in een halletje, maar er staat niets aangegeven waar de albergue is.

Er staat op een deur ‘Servicios’ ik klop op de deur maar geen reactie.

Iets in mij zegt dat ik naar boven moet. Ik loop de trap op en kom bij een slaapzaal uit. Het ziet er keurig uit. 7 bedden, douche en toilet.

Er ligt een stempel waarmee je zelf een stempel in het pelgrimspaspoort kunt zetten. En een kastje waar je je ‘donativos’ (donatie) in kunt doen. En dat is het.

Pfft eindelijk die schoenen uit. Ik ga met m’n voeten hoog tegen de muur liggen. Even de benen rust geven.

Uiteindelijk was het vandaag 20.8 km, toch weer een heel eind.

Een half uur na mij arriveert ook de Fransman welke gister ook in de albergue was. Gelijk begint hij hele verhalen in het Frans te houden, maar van Frans versta ik helemaal niets.

Ik dacht dat dat nu wel duidelijk was overgekomen bij hem maar blijkbaar niet.

Later komt Jannieke ook aan.

Even een paar uur rust, gewoon liggen en het lichaam tot rust laten komen.

Ik verzorg m’n blaren, wat inmiddels routine is geworden. Waar ik een paar dagen geleden nog moeite had om een naald in m’n voet te steken heb ik daar nu totaal geen moeite meer mee.


Er is wel een probleem want er is geen bar hier in het dorp. Dus zullen we een kilometer moeten lopen, niet veel zou je zeggen, maar wel als je er al 21

op hebt zitten. Er zit alleen een bakker hier vlakbij.

We lopen naar beneden op weg naar de bakker.

De deur met ‘Servicios’ staat nu open. Ik schiet in de lach. Waar ik dacht vanmiddag op een deur te kloppen van een servicedesk, blijkt dit een WC deur te zijn!


De bakker blijkt gesloten te zijn.

Jannieke heeft op Google een supermarktje vlakbij gevonden dus lopen we daar maar heen. Allebei licht hinkend.

Het is een klein stampvol winkeltje. Van melk tot een pot verf tot olijven en een plamuurmes.

Echt zo’n snuffelwinkeltje.

Het is lastig om een goede maaltijd te bedenken als je niet kunt koken of iets kunt opwarmen. En toch moet het voedzaam zijn omdat we veel calorieën hebben verbrand.

Uiteindelijk wordt het brood (koolhydraten) met mayonaise (eiwitten,vetten) ham (eiwitten) paprika (vitamines,koolhydraten) melk (eiwitten).

Best een uitgebalanceerde maaltijd toch?!


Morgenochtend gaan we bekijken wat het plan voor morgen zal zijn.

Of een rustdag of 10 km lopen.

Maar dat is iets voor morgen.

Ondertussen hebben we nu 6 dagen achter elkaar gelopen en de veranderingen in het lichaam zijn merkbaar.

M’n broek die aan het begin strak zat gaat steeds wat minder strak zitten. Evenals een korte broek die aan het begin echt aan de strakke ‘het kan net’ kant zat zit nu goed.

Het lichaam past zich aan, ik voel me sterk, de benen doen het heel goed. M’n tas voelt niet als ballast maar hoort er gewoon bij, ik heb er geen last van.

De blaren zijn hinderlijk, hoop dat dat nog beter wordt, en zo niet dan zal ik het ermee moeten doen.

Maar ik heb hoop!


Morgen een nieuwe dag, en we gaan zien wat deze brengt!

58 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now