• Janine

Asfalt en aanmodderen...

Als ik wakker word zie ik dat bijna iedereen op de zaal al weg is. Alleen een Duitser en Jannieke zijn er nog.

De tas wordt ingepakt,ontbeten en voeten ingesmeerd.

Even over achten ga ik op weg. Ik denk de route te weten maar blijk toch verkeerd te lopen. Het is nog wat fris,maar toch loop ik in een korte broek, omdat het vandaag warm wordt.

Ik loop Jannieke achterop en samen lopen we de eerste 6,5 km. Het eerste stuk is over asfalt, het tweede door de natuur over smalle paadjes of juist breed met veel losse stenen. Maar het is mooi.

Het derde stuk loopt langs de doorgaande weg en is saai.

En ik merk de impact van het asfalt op mijn benen. Er is nauwelijks demping en de druk op m’n benen is groot. Er loopt een paadje naast en daar loopt het beter.

Na 6,5 km neemt Jannieke pauze en ik loop nog even door. Een heel stuk langs de doorgaande weg. Later gelukkig weer bospad.

En het is mooi, ik zoek een plek om te zitten want ik ben even moe.

Ik vind een heerlijk plekje en strijk neer. Schoenen uit, wat eten. Ik neem een lange break omdat ik hier zo heerlijk zit! 3 pelgrims komen voorbij met even een vriendelijk praatje. Na drie kwartier stap ik weer op.


Het is leuk lopen door dit stuk, het is groen, de vogels fluiten, snel stromende beekjes. Ik passeer een dorpje en kijk even over het hek bij het kerkhof.

Door het dorpje heen kom ik weer in een natuurgebied, ik loop tussen 2 hoge wallen in, tussen de bomen.

Dan kom ik op een punt waarbij ik even twijfel waar ik heen moet. Het pad lijkt op te houden en een stuk lager verder te gaan.

Ik moet een hoogte af, dat is geen probleem, maar ik zie dat het beneden wat modderig is. Maar dat is overal, dus toch maar hier naar beneden. De eerste 2 stappen gaan goed. Dan moet ik een snelle stap bijzetten en een lage stap. Maar die lage stap is iets lager dan ik dacht zeg maar. Want ik zak met mijn rechtervoet tot m’n enkel weg in de modder. En met links ook. Ik trek mezelf los maar de volgende stap is ook in de modder. Met als gevolg dat mijn schoenen echt heel smerig waren!(maar ben vergeten een foto te maken)

Iets verderop doe ik m’n tas af en pak de slang van m’n waterzak en knijp in het uiteinde en spoel zover als dat lukt mijn schoenen af.

Het ergste is eraf in ieder geval. Verderop loop ik het dorp Requejo de Sanabria in en tref Jannieke in de bar. Eerst even koffie.

We gaan op weg naar de albergue en claimen een bed.

2 pelgrims die ik onderweg tegenkwam zijn er ook.

Het zijn ontzettend aardige Zuid-Afrikaanse mensen.

Later kom ik er gezellig mee aan de praat. Zij lopen precies dezelfde etappes als wij gedaan hebben en willen absoluut niet meer dan 20 km lopen want dat vinden ze genoeg. En hebben dan ook niets met de prestatielopers die we bijvoorbeeld gister troffen. Wat is het dan fijn om na een dag als gisteren gelijkgestemde mensen te treffen.


In de middag eten we een menu del dia in een restaurant 500 meter verderop. Er zitten allemaal werklui te eten, welke allemaal op kijken als we binnenkomen.

De mank lopende ober heeft het druk en we zijn nog even niet aan de beurt.

Dus verzinnen we maar vermaak, een soort voetbal met een muntje en een bankpas. Het is grappig en de ober moet er van glimlachen.



Het eten is prima en de ober loopt z’n benen uit z’n lijf. En voor €7,50 een menu is in het geheel niet gek!

Later op de middag poets is mijn schoenen weer schoon en laat ze drogen.(foto van voor het poetsen en na het ergste eraf gespoeld te hebben)


Morgen de eerste echte bergetappe waarbij we 300 meter zullen gaan stijgen.

Klein beetje spannend is het wel, hoe houden de benen het, hoe steil is steil?

We gaan het zien, maar hoe dan ook komen we morgen aan in Lubian!

Hasta manaña!

54 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now