• Janine

Al met al niet ontevreden

Ik kan slecht in slaap komen, mijn achterbuurman ligt te snurken en ik ben steeds in gevecht met mijn slaapzak, elke keer wikkel ik mijzelf erin. Dus maak ik hem uiteindelijk maar helemaal open.

Pas laat val ik in slaap.

Om om 6.15 alweer gewekt te worden voor het ontbijt van 6.30.

Net als gisteravond zitten we met z’n allen aan tafel.

Ik ben nog niet zo spraakzaam en heb ook nog niet zo’n trek. Ik eet een minibroodje en drink wat sap.

Ik ga m’n tas verder inpakken. Een voor een vertrekken de pelgrims.

Zorgvuldig plak ik mijn voeten af. In de hoop dat het vandaag een goede dag wordt.

Gisteravond kreeg ik van een Italiaan een stuk schuimverband om op de blaren te doen om als het ware een kussentje te maken.

De Italiaan komt nog even kijken en is tevreden met hoe ik het vastgeplakt heb.

Ik doe de inlegzolen er weer in en ga op weg.

Maar de schoenen knellen enorm.

Na 5 stappen haal ik de linker inlegzool er weer uit.

De eerste honderd meter zijn even pittig. De voeten moeten even warm draaien.

Maar op het asfalt gaat het goed en de schoenen zitten steeds beter. Ik voel de blaar onder m’n voet eigenlijk niet.

Ik kom naast een Duitser te lopen en kom erachter dat ik toch ook nog een beetje Duits kan praten.

Ik was van plan om nog een extra stuk asfalt te pakken,maar ik laat me toch verleiden om het kiezelpad op te gaan.

Het eerste stuk gaat nog wel, maar daarna mag de weg de naam ‘weg’ niet hebben. Geen goed stuk om te lopen te bekennen.



Ik haal mijn tempo enorm naar beneden zodat ik goed kan kijken waar ik mijn voeten zet om zoveel mogelijk misstappen te voorkomen.

Desondanks zitten de eerste zes kilometer er snel op.

Ik ga even zitten om m’n sokken te wisselen en wat te eten.

Er komen pelgrims langs die vragen of het goed gaat.

Ik ga weer op weg en langzaam maar gestaag ga ik door.

De voeten voelen best oke nog. Ik voel wel gelijk dat door dit pad er veel meer frictie is en de blaren hier echt door komen.

Ik spreek een Oostenrijkse vrouw die ook Nederlands blijkt te spreken. Even een kort praatje over de albergues in de volgende plaats.

Ik loop weer verder, heuvel af, het voelt niet fijn voor de voeten. Nooit gedacht dat ik zou zeggen dat ik liever heuvel op loop, want dan ligt de druk niet zo op m’n voorvoeten.

Ik ga even in het gras zitten, schoenen uit. Het stukje foamverband lijkt goed te helpen, voor zover ik het kan zien is deze nog steeds leeg en plat.

Op naar de laatste kilometers.



Ik zet muziek op, niet omdat ik het nodig heb, maar gewoon omdat ik er zin in heb.

De zon wordt steeds warmer en ik doe m’n jas uit. Inmiddels kan ik dat al lopende.

Ik wil graag mijn hoed opzetten, maar ik kan er net niet bij. Verderop komt een man aangefietst, hij zet zijn fiets tegen een bushokje.

Ik loop op hem af en vraag of hij m’n hoed uit m’n tas wil pakken. Hij zit in het voorvak van m’n tas geklemd en steekt een stukje uit.

Hij pakt hem eruit en geeft hem aan. Ik bedank hem vriendelijk en ga weer op weg.


Asfalt! De laatste 1,5 km loopt heerlijk, muziek op, voeten die het na gisteren best goed doen(ze doen wel zeer, maar het is beheersbaar) en de zon op m’n huid.

In het dorp aangekomen zoek ik naar de bar, deze is snel gevonden. Ik stap binnen en gelijk wordt er gevraagd of ik een glaasje water wil.

Op het terras drink ik het op.

Ik doe m’n linker schoen uit maar bedenk dan dat ik eigenlijk wel koffie wil. Dus loop ik met 1 schoen aan en 1 schoen uit naar binnen.

Ik bestel ook gelijk voor Jannieke die er ook bijna is.

En bij koffie hoort blijkbaar cake want er worden 2 stukjes cake neergezet.

Ik kan niet alles in een keer meenemen en de (wat later blijkt) hospitalero komt de cake brengen.

Later krijgen we nog een keer cake, specialiteit uit de regio. Super lekker!

De hospitalero vraagt of we naar de albergue willen. En hij vraagt aan mij of ik met de auto wil omdat ik wat moeilijk loop (op m’n hiel).

Vriendelijk sla ik het af. De eerste meters zijn altijd even pittig, alles moet weer even op z’n plek gaan zitten in de schoenen.

Maar we komen er wel!

De albergue is een keurig huis en we hebben een tweepersoonskamer!

Eerst even in de zon om de blaren te laten drogen.

Ik haal alle pleisters eraf en ik ben zeker niet ontevreden!

Al ziet m’n linkervoet er niet uit, voor nu is het prima.

Rond 14.00 gaan we eten in het restaurant, een menu del dia.

Het is een super restaurant, alles keurig netjes,net zoals in de albergue. Het eten is goed en veel!

Daarna even rust. Aan het einde van de middag komt er nog een pelgrim. Een oude Fransman. Welke verstand van schoenen en voeten blijkt te hebben.

Ik versta er niets van maar ik begrijp wel dat ik m’n schoenen anders moet strikken. Dat de druk op de voorvoet komt doordat ik m’n hiel optil, al heb ik dat gevoel niet, maar ik geloof hem op z’n woord.

De veters voorin moeten los en bij de enkel strak.

Ook geeft hij een tip voor een crème, morgen maar eens in de farmacia vragen.

Zo wordt ik elke dag een beetje wijzer, en ooit op een dag dan begrijp ik het leven 😜.


Tot morgen!

54 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now