• Janine

Aftellen geblazen

Ik wordt om 4.30 wakker, maar het lukt niet meer echt om in slaap te komen. Het worden wat hazenslaapjes. Rond 6.30 wordt ik wakker omdat ik denk dat ik een wekker hoor die maar blijft gaan. Geïrriteerd denk ik: zet die wekker nou eens uit.

Maar dan doe ik m’n oordopje uit en hoor ik dat het een vogel is die vlakbij het raam zit te roepen.

Even over 7 uur ga ik m’n bed uit. Heel rustig aan start ik op, pak m’n tas in en ga samen met Jannieke op weg naar de bar om te ontbijten.

Het ontbijt is zoals altijd met koffie en toast en sap.

De halve bar zit vol met pelgrims die zitten te ontbijten.

Jannieke vertrekt wat eerder dan ik.

De route gaat eerst langs wat huizen en dan de natuur in.

Het is mistig en bewolkt, maar niet koud.

Het pad is gelijk mooi door het groen, het lijkt wel een tunnel.

Stijgen en afdalen wisselt elkaar af.

Ik kom wat moeilijk op gang, maar stap rustig door.

Na een kilometer of 3 begint m’n linkerschouderblad weer te zeuren. Met de inmiddels bekende oefeningen gaat het er weer uit ga ik verder.

Door de natuur over een oude Romaanse brug, middenin het groen. Al eeuwen lang zijn hier mensen overheen gelopen of gereden.

Het pad is hobbelig met veel grote stenen en soms wat modder en het loopt omhoog. Maar het gaat goed. Bovenaan ga ik even zitten, even m’n tas af.

Waar ik een paar weken geleden totaal geen last van m’n tas had heeft mijn linkerschouder besloten dat het voor deze camino niet meer goed gaat komen.

Al is het probleem als ik m’n tas af doe gelijk weg. We doen het er maar mee, Santiago is vlakbij!


Dan is er een klim in een klein dorpje, het gaat goed, maar ik krijg het warm.

Ik kom uit op de doorgaande weg. Links staat een bordje waar wat op staat maar ik lees het maar half. Dan zie ik rechts een kerkje en de deur staat open. Huh, dat ben ik niet gewend! Ik loop een paar meter terug naar het bordje en zie dat je in de kerk een stempel kunt halen.


Dus loop ik naar de kerk waar een vriendelijke man een stempel in mijn pelgrimspaspoort zet. Even kijk ik rond in het kerkje en ga dan weer op weg. Maar na een paar stappen kom ik erachter dat ik m’n wandelstok vergeet, dus weer terug.

Ik steek de weg weer over en volg het pad weer. Het loopt het bos in, door een dorpje heen gaat het pad naar beneden.

Het pad is met grote stenen en omdat het afdaalt is het niet makkelijk lopen.

Ik pak m’n tweede stok erbij om mezelf stabiel te houden en te voorkomen dat ik uitglij. Verderop is het pad tegelijk een beekje geworden.

Het is leuk lopen maar wel goed oppassen!


Dan kom ik in een wat groter dorp terecht. Ik denk dat ik rond de 7 km gelopen heb maar het blijkt al 10 te zijn. Verklaart dat ik even zin heb in een stop! Eerst ga ik op zoek naar een bank want ik heb nog welgeteld 3 euro op zak.

En bij de bank vergeet ik weer m’n wandelstok.

Ik loop naar een bar maar het is druk daar dus ik loop naar de volgende.

En achteraf is dit de saaiste bar ever. Ik bestel cafe con leche en ik krijg er cake en sinaasappelsap bij. En dat voor €1,20.


Na een half uur ga ik weer op weg. Langs de doorgaande weg.

Maar dan gaat de route van de weg af, tenminste zo lijkt het, want het is hooguit 50 meter een stukje naar beneden en naar boven om vervolgens op zelfde weg weer uit te komen.

De tweede keer laat ik me dit geintje niet nog een keer flikken en loop ik een deel langs de doorgaande weg verder.

Dan wordt de afdaling verder ingezet.

Ik moet nog zo rond de 3 kilometer maar m’n rechtervoet gaat zeer doen, weer van die impactpijn.

Ik zoek een plekje om te zitten, het is een mooi verscholen plekje achter een muurtje. Even ga ik met m’n benen omhoog tegen het muurtje liggen.

Pffft wat doet dat zeer, alsof iemand stroom op je voeten zet.

Maar na een minuut of 10 zakt het weer af. Maar ik lig even prima zo, de zon komt door.

Maar dan ga ik toch weer op weg. De laatste kilometers van vandaag. Ze zijn niet bijzonder, vooral asfalt.

Ik kom in het dorp aan en tref Jannieke in een bar. Hier eten we later ook menu del dia.

Daarna gaan we naar de albergue. En weer is alles goed geregeld, keurig en schoon. Dat hebben ze hier in Galicië goed geregeld!

We lopen nu al een aantal dagen met dezelfde mensen op, en allemaal zijn ze aardig. Van de een krijgen we een toetje aangeboden en van de ander een ijsje. Zo worden we maar verwend!

Er is ook een boeddhistische monnik die ook pelgrim is. Hij loopt in een bruin pak en een soort pet op. Hij vertelde geen huis te hebben maar permanent op reis te zijn.

Het is me wel een raadsel waar hij dat van doet.

Eerst hebben we allebei een bovenbed, en kunnen zo mooi even onze benen stretchen 😂.


Later verhuis ik naar een benedenbed. Een aardige Spanjaard is mijn buurman.

Trots laat hij zien waar hij naar kijkt op YouTube, hij houdt van Armin van Buuren e.d. Hij doet z’n oordopjes uit en wil ons graag deelgenoot van zijn passie maken.

Even later vraag ik hem vriendelijk of hij z’n oordopjes weer in wil doen. Hij blijft lief lachen dus denk niet dat hij het erg vond.

Morgen ongeveer dezelfde afstand als vandaag, gaat vast goed komen! Nog 2 dagen!


Oh enne we hebben inmiddels een reis naar huis geboekt! Eerst met de trein naar Madrid, dan vliegen naar Porto en van Porto vliegen naar Amsterdam.

Niet de kortste optie wel de goedkoopste.

Met vlucht TP678 komen we vrijdag 31 mei om 16.00 aan op Schiphol.

We verwachten natuurlijk wel een groots ontvangst met spandoeken en een Hello Goodbye cameraploeg. 😜

Oh en als er iemand voor taxi wil spelen is dat ook best fijn, let me know!

Hasta manaña

62 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now