• Janine

Reis je mee? Deel 3


Ik zweef op het randje van in slaap vallen, maar dan komt 1 van mijn zaalgenoten thuis. Luid pratend, licht aan. En daarna lijkt hij een hoesttic te hebben. Oké.

Ik geloof dat ik dit nu even niet zo leuk vind, maar dat hoort ook wel bij een hostel.

De volgende 1,5 uur ben ik klaar wakker. Toch val ik in slaap en wordt ik om 7.00 wakker.

Wat vroeg! Hoor ik je denken, nee zo werkt het bij mij. Vier dagen vroeg opstaan, is de vijfde dag ook vroeg wakker.

Maar pas 2 uur later ga ik uit bed. Ik loop naar de supermarkt en haal ontbijt. Lekker even zo’n ochtendwandeling.

Terug in het hostel staan er meerdere mensen in de keuken. 2 meiden die een appel staan te schillen op mega plateauzolen (niet dat dat iets met elkaar te maken heeft, maar toch).

Een ander meisje maakt ook haar ontbijt. Ik voel me bijna The Hulk met wat ik eet en wat zij eten. Ik eet een groot broodje dik belegd met kaas. Zij eten 3 hapjes yoghurt met appel. En nee dan overdrijf ik niet. Dus mams, met mijn muizenhapjes valt het best mee!

Ik vind het lastig om contact te maken, maar tussen de anderen is er ook geen contact. Ik laat het maar even zo.

Dan ga ik de deur uit om naar het kasteel waar ik het gister over had te lopen.

Het begin van het pad is aan de overkant van de straat.

Direct begint het met stijle trappen, oke phoe, is wel een dingetje!

Rustig aan loop ik naar boven. Maar dan blijken er ook 2 stukken in de zitten met een stijgingspercentage van 20% ! Door mijn tempo is het wel goed te doen. En is dit alvast een mooie opwarmer voor de camino, waar ook zulke stukken tussen zitten!

Het uitzicht is werkelijk prachtig aan alle kanten. Je kijkt aan de ene kant uit over de stad en de bergen en aan de andere kant over de haven en de zee.



Het kasteel zelf vond ik daarentegen niet zoveel aan.

Diverse keren wordt ik aangesproken of ik van mensen een foto wil maken, tuurlijk geen probleem. Bij een wat ouder stel wat het aan mij vroeg sloot ik een dealtje, ik een foto van hun, zij een foto van mij!


Want foto’s maken, dat is wel een nadeel van alleen reizen!

Op de terugweg loop ik een andere route en kom weer bij het strand uit. Opvallend is wel dat bij het begin van het strand donkere mannen met zonnebrillen en andere rommel staan en je aanspreken. Dit was gister ook wel zo,maar minder. Er waren dan ook minder mensen op straat.

Want vandaag is het prachtig weer, strakblauwe lucht, 20 graden, zon. Heerlijk. En gelijk leeft het ook meer op straat.

De Spanjaarden zitten meer buiten. Op de boulevard staan op 1 plek losse stoelen, gisteren waren ze bijna allemaal leeg, vandaag allemaal bezet met oudere lokale Spanjaarden. Mooi, die zongebruinde doorleefde gezichten.

Ik strijk neer op het terras van de Mc Donalds, even wat drinken. Ik kies toch voor de Mc Donalds ondanks dat ik al minstens 5 terrassen voorbij gelopen ben.

Want dat vind ik lastig aan alleen reizen, restaurants. Ik merk dat ik ze het liefst ontwijk. Ik weet niet goed wat het is. Maar het lukt me vandaag even niet, dus daarom maar even vertrouwd bij de Mc Donalds. Waar ik overigens op het bestelscherm mijn bestelling in het Spaans deed, en ik nog het goede kreeg ook!

Grappig trouwens om te merken dat ik wel wat oppik van het Spaans en soms wel begrijp waar het over gaat of wat er staat. Maar echt spreken, nee dat lukt nog niet. Ik geef steeds maar veilig aan dat ik geen Spaans spreek, voordat ze een hele riedel tegen mij afsteken. Maar na mijn Spaanse les hoop ik over 3 maanden het toch echt aardig te spreken!

Ik tover mijn iPad op tafel en schrijf een deel van deze blog, maar ik zit precies in de wind en uit de zon. Waardoor ik, ondanks dat het 20 graden is, het koud krijg.

Ik sta op en steek de weg over en ga op een bankje zitten wat uitkijkt op de haven. Er liggen mooie bootjes bij hoor!

Het is heerlijk in de zon, warm zelfs! Ik trek mijn schoenen uit, heerlijk! (Hier hoor een foto te staan maar dat laat ik maar even voordat m’n ipad het raam uit vliegt)

Ik schrijf wat in mijn notitieboekje, maar merk toch dat ik wat onrustig ben.

Ik probeer het te facen, oké ga nou maar even onrustig zitten wezen hier.

Maar het lukt me niet goed. Ondanks dat ik weinig praat, merk ik dat ik de behoefte heb om me even terug te trekken. En tegelijk als ik dat denk vind ik het ook weer stom, want nou zit je in de zon, heb je een lekker plekje en ga je liever naar binnen.

Maar toch kan ik het niet negeren, dus sta ik toch maar op.

Ik trakteer mezelf op een karamel macchiato bij de Starbucks. Waar ik overigens nu

‘Shani’ heet.

Aangekomen in m’n hostel kruip ik in m’n eigen hoekje op de zaal. Even een serie aan, spelletje doen en ontspannen. Het doet me goed, er komt weer ruimte in mijn hoofd.

Maar dat restaurant dat wordt het niet vanavond.

Even voel ik mij moe, maar ik weiger om toe te geven aan het Spaanse ritme van de siësta. Want dan kan ik vanavond niet slapen!

Ondertussen komt m’n dakloze vriend weer thuis en begint een heel verhaal tegen me, ondanks dat ik al meerdere malen heb aangegeven geen Spaans te spreken. Deze keer heb ik ook echt geen idee waar hij het over heeft. Ik vraag me af wat hij de hele dag doet. Hij schuifelt in en uit het hostel, een keer kwam ik hem buiten tegen.

Een stukje verderop ‘wonen’ meerdere mensen op straat. Maar of hij daar nou bij hoort, daar ben ik nog niet achter. Maar hij werkt niet, want hij loopt de hele dag in en uit, en ‘ s avonds is hij ook op tijd terug. Grappig hè hoe je binnen een dag al iemands ritme door kan hebben.

Tegen 18.00 ga ik naar de supermarkt, een andere dan vanmorgen. Gelijk als ik binnenkom staat daar een beveiliger. Ik loop op m’n gemak door de winkel.

Maar vanuit mijn ooghoek zie ik steeds die beveiliger. Blijkbaar zie ik er heel verdacht uit! Het enige wat ik kan bedenken is dat ik met mijn rugzak op liep. Zelfs toen ik in de rij bij de kassa stond bleef hij in de buurt. Ik deed elke keer alsof ik het niet door had, maar natuurlijk had ik het door, duh!

Nu zit ik in de gemeenschappelijke ruimte in het hostel de dag te overdenken en te typen.

Wat ik vond van deze dag? Ik vond het een heerlijke dag! Dit weer, ja daar ben ik toch wel voor gemaakt hoor, die kou is zeg maar niet zo mijn ding.

Ik heb me geen moment alleen gevoeld, tuurlijk vind ik het soms wel saai. Ik ben zo gewend om thuis veel te kletsen, op m’n werk ook trouwens ;). En nu praat ik alleen in de winkels en verder eigenlijk niet echt. Ik had ergens wel verwacht in het hostel snel contact te maken. Maar op een of andere manier is dat nog niet gelukt. Maar dat zij zo, hier leer ik ook weer van. En soms is het goed om gewoon een paar dagen je mond te houden. (Ja ja ik hoor je denken: kan ze dat niet eens wat vaker doen?!)

Ik vind het heerlijk om mensen te observeren en daar in mezelf om te gniffelen. En gewoon opstaan en denken: wat zal ik eens gaan doen. Het is fijn om te merken dat als ik in de juiste omstandigheden ben het schrijven makkelijk gaat. Niet alleen de blogs, maar ook uitprobeersels.

Zo al met al bevalt het me hier prima en is het alleen reizen niet zo spannend als het lijkt!


37 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now