• Janine

Reis je mee? Deel 2


Ik voel aan mijn oren dat de daling is ingezet. De harde wind is goed te voelen. Er is flinke turbulentie, het vliegtuig schudt en ik voel een kriebel in mijn buik als we ineens een stuk naar beneden zakken. We vliegen boven de zee, ik zie witte schuimkloppen op het water. 

Van al dat schudden wordt ik inmiddels een beetje misselijk. Ik zie van mezelf dat ik een beetje bleekjes rondom mijn neus zie. Maar m’n ontbijt blijft binnen. 

Ik ben blij als we geland zijn. 

Na de landing is het grappig om te zien dat men dan ook zo snel mogelijk het vliegtuig uit wil. Iedereen staat op, staan soms in de meest onmogelijke houdingen te wachten totdat ze hun koffer uit het bagagevak kunnen halen en het vliegtuig uit kunnen. 

Echt heel zinvol ook. 

Ik wacht totdat mijn rij aan de beurt is, pak mijn tas en verlaat het vliegtuig. 

Op zoek naar de bus die mij naar het centrum gaat brengen. Maar die bus bleek nog wat lastiger te vinden dan ik dacht. 

Ik stond eerst op het verkeerde platform, hier stonden alleen maar bussen van touroperators. Uiteindelijk heb ik het aan iemand gevraagd en ik moest naar de 2e etage, ik stond nu op -2. 

Dus weer terug naar boven. Ik sta bij de lift te wachten en komt diezelfde man waar ik het aangevraagd had naar mij toe en zegt nogmaals ‘second floor’. Thank you. 

Ik vind de bushalte, maar de bus is net weg. Gelukkig gaat deze elke 20 minuten. 

Ook hier is het grappig om te zien dat iedereen als eerste de bus in wil. 

Ik koop een kaartje en zoek een plekje. Ik weet bij welke halte ik eruit moet, maar moet wel even opletten. 

Een paar haltes verder komt er een knul naast mij zitten. Maar eist net iets teveel ruimte op naar mijn zin. Ik stoor me eraan, hij lijkt het door te hebben want hij verschuift en zit ver naar voren. Goed zo, het kan meer even duidelijk wezen ;).

Het is bewolkt, wind, soms komen de zonnestralen door de wolken wat een mooi effect heeft. De temperatuur is aangenamer dan in Nederland, desondanks niet super warm. Maar dat geeft niet. 

Op de kaart zie ik een Starbucks, daar ga ik eerst maar eens heen. Even koffie, had ik nog niet gehad vanochtend. (Alsof ik ook elke ochtend een bakkie doe, NOT)

Ik bestel een cappuccino, en mijn naam wordt op de meest wonderlijke manier ooit geschreven: Shanin. Dus een nieuwe naam krijg je er gratis bij. 

Ik zet m’n vorige blog online en begin aan deze. 

Na het een en ander op papier te hebben gezet voor schrijfplannen verlaat ik de Starbucks en ga ik de stad in. 

Eerst loop ik de verkeerde kant op, ik wil naar het strand. Lopend over de boulevard, kom ik uit bij het strand. Met achter mij de berg waar een kasteel op staat, daar ga ik morgen heen. 


Er zijn maar weinig mensen op het strand, ik drentel wat rond. Maar merk dat ik de rust nog niet helemaal heb om er volop van te genieten. Ik moet nog even aarden hier. Op zich niks nieuws, dat heb ik meestal als ik ergens nieuw kom. 

Langzaamaan zet ik koers richting mijn hostel waar ik een bed op een slaapzaal heb gereserveerd. Vind het best een beetje spannend, omdat dit de eerste keer is dat ik in een hostel slaap. 

Ondertussen loop ik door een volkswijk met allerlei gekleurde huizen, morgen nog maar eens wat uitgebreider naar kijken. 

Aangekomen bij het hostel krijg ik m’n bed toegewezen. Mmm ik weet nog niet zo goed wat ik hier van moet vinden. Ik heb 1 van de 10 bedden op de zaal. Er lijken 2 daklozen op de kamer te slapen, maar dat is een aanname, ik heb het ze nog niet gevraagd. 

Ik heb een bed rechts achterin op de 1e etage. Met enige moeite klim ik via het trappetje op mijn bed. Er hangt een gordijntje dus vanavond kan ik lekker mijn eigen hoekje maken. Pffft even bijkomen. Heb er voor m’n gevoel al een hele lange dag opzitten. Ondertussen komt mijn onderbuurman thuis. 

Welke schijnbaar aan siësta doet, want al vrij snel ligt hij licht te snurken. 

Verder is het rustig in het hostel, ben benieuwd hoe dat vanavond is. 

Ik zit een poosje in de gemeenschappelijke ruimte te schrijven. Rond 16.30 heb ik flinke trek, ik had eigenlijk niet geluncht. Al is 16.30 hier totaal geen diner tijd, in NL trouwens ook niet, het kon me niet schelen, ik had trek. 

Ik ging terug naar de kamer om wat spullen te halen. En ik kom op de kamer, minstens 3 bedden waren bezet met slapende mensen. Oh ja, ik ben in Spanje. 

Na wat gegeten te hebben loop ik een rondje door de buurt. Ik begeef me compleet onder de locals. In tegenstelling tot veel andere Spaanse steden aan de Costa’s zijn hier de locals veruit in de meerderheid, toeristen zie je wel, maar niet zoals in bijv. Barcelona. 

Ik vind het fijn, zo ben je echt op reis. 

In een supermarktje haal ik wat kleine dingen, waarbij ik uiterst vriendelijk geholpen wordt. 

Heerlijk rondkijkend loop ik door de straten, en loop zo mijn hostel voorbij. 

Ik plof neer in de gemeenschappelijke ruimte en zet een serie aan. Dan komt 1 van de ‘zwervers’ aanlopen. Nou meer schuifelen, het zou mij niets verbazen als deze man Parkinson heeft. Hij begint tegen me te ratelen in het Spaans. In mijn beste Spaans geef ik aan geen Spaans te spreken, maar het lijkt niet aan te komen. Hij wijst naar mijn iPad, en wat ik er zo van begrijp zegt hij dat hij mijn iPad mooi vind. Oké mmm denk dat mijn iPad vannacht onder mijn kussen ligt. 

Ik merk dat ik moe wordt, het was ook een lange dag. 

Zoals ik al eerder schreef was ik wat gespannen. Want ja wat zou ik gaan doen als ik daar aankom? Geen idee. Maar alles bij elkaar was het een prima dag, waar ik veel woorden op papier, nou in m’n ipad heb gezet. Ideeën heb uitgewerkt en genoten heb van in Alicante zijn. En ik heb me totaal niet alleen gevoeld. 

Tot morgen


45 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now