• Janine

Reis je mee? (Deel 1)


4.30, mijn wekker gaat. Pffft wat is het vroeg. Met moeite open ik mijn ogen. Wat ging ik ook alweer doen vandaag? Oh ja ik ging op reis naar Alicante in mijn eentje.

Echt? Wat leuk! Nee, het liefst zou ik nu thuis willen blijven. Niet op reis gaan, maar gewoon thuis op de bank zitten. En vooral, nu nog een poosje in mijn bed blijven liggen.

Ik voel me licht gespannen en vraag me af, waarom wilde ik dit ook alweer?

Toch hijs ik me maar uit bed, wie A zegt moet ook B zeggen.

Maar zo overtuigd als ik 6 weken geleden was toen ik het boekte ben ik niet meer.

Mijn gisteravond ingepakte tas staat beneden op me te wachten. Ik doe mijn laatste spullen er nog in en stap naar buiten.

Het is koud, ik draag geen jas, maar alleen een vest omdat het in Alicante 18 graden is en ik geen winterjas nodig heb.

Op de weg is het rustig, eindelijk eens een keer over de A20 richting Rotterdam kunnen rijden zonder file.

Ik denk de route te weten, maar toch ga ik verkeerd en mis de juiste afslag. Toch nog maar even de navigatie instellen.

Ik heb een parkeerplaats gereserveerd op P10. Op dit tijdstip is het stil, naargeestig bijna. Waar ik dacht dat het niet zover lopen was, bleek het toch een stuk verder te zijn. Ik heb het koud.ik loop maar hard door om mezelf warm te lopen. Even bikkelen maar. Gelukkig heb ik mijn wandelschoenen aan dus kan ik stevig doorstappen.

In de luchthaven sluit ik aan in de rij bij de securitycheck. Ergens toch altijd even spannend of je er niet uitgepikt wordt, ook al weet ik dat ik geen verboden dingen bij me heb.

In de vertrekhal zoek ik naar een plekje om te zitten, het is aardig druk. Ik vind een plekje, maar ik zit er maar een paar minuten. Er zit een groep met mannen voor wie het blijkbaar niet 6.00 ‘ s morgens is. Luid pratend en lachend, ik kan er even niet tegen, mijn hoofd is nog niet ‘aan’.

Ik ga maar in de rij staan voor het boarden.


Even later loop ik weer naar buiten en loop naar het vliegtuig. Het valt me op hoe klein het is. Wat een verschil met een intercontinentale vlucht met KLM! Ik zit op rij 11, voor de nooduitgang. Omdat ik al vrij vroeg zit, zie ik veel mensen binnenkomen. En ik neem uitgebreid de tijd om te observeren.

Een corpulente dame klaagt dat het wel krap is allemaal. Een ander vraagt of ik op zijn stoel zit. Nee ik zit op rij 11, uw stoel is op rij 10. ‘ Oh sorry, sorry’.

De piloot roept om: boarding completed.

Er staat in het gangpad nog een hele rij met mensen te wachten omdat 2 mensen in het gangpad uitgebreid hun spullen staan uit te pakken, jas uit te doen, hele verhalen tegen elkaar op te houden waar er nog plek voor hun koffer is. De gezichten van de mensen die erachter staan spreken boekdelen. Zo hè hè tante truus (type kort pittig, maar dan net niet) en ome jan (type volgzame man)zitten.

Daarna bedenkt een dame (type vogelnest met leesbril op haar hoofd)dat ze al voorbij haar stoel gelopen is, waardoor de hele rij weer naar achteren moet. De gezichten staan nog meer op onweer.

Maar dan zit iedereen. De gezagvoerder doet zijn praatje vanuit de cockpit en geeft aan dat er harde rugwind is, waardoor we een half uur eerder aan zullen komen.

Mensen naast mij lijken nog weinig vliegervaring te hebben, alles wat ze zien en horen wordt benoemd. Ik zet mijn koptelefoon maar op, dan hoor ik het niet zo. Nog voor het opstijgen willen ze hun laptop met een serie aanzetten, maar lijken niet te weten dat dat niet mag. De laptop verdwijnt weer in de tas.

De lichten gaan uit en we taxiën naar de startbaan. Keer op keer vind ik het aanzwellen van de motoren en de druk op je lichaam zo fijn! Zo’n gevoel van vrijheid. Al voel ik dat nu wat minder door de krappe bedoening hier. Vooruit, ik klaag niet hoor, ik ben gewoon een beetje verpest door de intercontinentale vluchten.

De meneer voor mij doet zijn stoel naar achteren, maar heeft ook nog eens moeite met stilzitten. Waardoor mijn beenruimte nog krapper wordt. Maar voor 2 uur is dit best vol te houden.

Ik doe mijn ogen dicht, ik ben nog moe, maar slapen daar komt het niet van. De lichten gaan weer aan en weg slaap.

De mensen naast mij zijn hun serie toch maar op hun mobiel gaan kijken, blijkbaar lukte het op de laptop toch niet. Soms lachen ze hardop om wat ze zien.

De zon komt op, helaas wel aan de andere kant van waar ik zit, dus ik kan het niet goed zien.

Ik pak mijn iPad en schrijf dit verhaal, terwijl Spanje onder mij door raast.

Hola!


42 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now