• Janine

2019: Wat een jaar!

’2019 wordt een heel nieuw jaar, voor een nieuwe Janine. Ik kijk er naar uit!’

Met deze zin eindigde ik mijn blog vorig jaar.

En wat een jaar werd het! Een jaar wat in eerste instantie stond in het teken van reizen.

Ik kon het niet laten om even een leuk rijtje te maken:


10 keer op reis geweest

50 verschillende bedden geslapen

750 kilometer gelopen

1 miljoen stappen gezet

4 talen (geprobeerd) te spreken

15 verschillende nationaliteiten ontmoet

5 landen bezocht


Een miljoen stappen gezet, wauw dat klinkt heel bizar. De meeste zette ik tijdens de camino samen met beste vriendin Jannieke. Een voor mij levensveranderende reis.

Elke dag het inpakken van je tas, schoenen aan doen en maar weer gaan lopen. Het loslaten van het dagelijks bestaan en niet verder hoeven kijken dan het doel van die dag.

Momenten van pijn, ongemak en euforie wisselden elkaar af.

De eenvoud van het leven, ik mis het.


Pas werd er gevraagd of ik een hoofdstuk uit mijn leven wilde delen. Ik schreef het hoofdstuk over een moment op de camino, een moment waar mijn leven veranderde.


Mijn rugzak voelt zwaar. 60 kilometer al.

De dag is mooi begonnen, ik pak mijn rugzak in en doe mijn wandelschoenen weer aan. Ik stap de deur van de herberg uit. Buiten ruik ik de natuur en aanschouw ik de ochtendgloren.

Ik ga op weg, lopend mijn doel voor deze dag achterna. Mijn voeten doen het goed, ze volgen de gele pijlen van de pelgrimstocht. Nog 440 kilometer te gaan.

De kilometers trekken voorbij, er is leegte in mijn hoofd. Toch vraag ik mij af waar en wanneer het moment komt dat ik het gewicht uit mijn rugzak kan halen.

Ik vertrouw erop dat als dat moment daar is, ik dat wel zal voelen.

Ik steek een weg over, verder het onverharde pad op. In de verte zie ik een monument staan, 4 hoge zuilen in een cirkel.

Ik wordt overvallen, overvallen door emoties. Tranen wellen op terwijl ik er dichter naar toe loop. Ik voel aan alles dat dit het moment is.

Het moment om het verleden achter te laten en mijn rugzak lichter te maken.

Met trillende vingers pak ik de ring uit mijn tas. Tranen stromen over mijn wangen.

Ik leg de ring neer, en kijk naar de kleine ring, onderaan de grote zuil. Overmand door emoties besef ik dat ik mijn verleden hier mag laten, mag loslaten, verder mag gaan.

Even blijf ik staan, maar draai me dan om, ik kijk niet meer achterom. Het verleden blijft hier, mijn huwelijk blijft hier, mijn trouwring blijft hier.

Hier, nu, op dit moment sluit ik een groot hoofdstuk af.

Mijn rugzak is een stuk lichter, mijn leven geheeld en bevrijd.

En zo loop ik verder, op weg naar een nieuwe ongewisse toekomst.

Bevrijd en geheeld, zo kwam ik terug. Iets waar ik alleen God dankbaar voor kan zijn. Hij schonk mij de heling, maakte heel wat gebroken was.

God bewees aan mij Zijn grootheid en vergeving. Wat een zegen!

En dat God een grote God is dat bewees Hij later weer. Hij verhoorde mijn gebed om op Zijn tijd de juiste man in mijn leven te brengen. Geheel onverwachts was Gerben daar en zo kon ik hem met open armen ontvangen.

Ik dacht eigenlijk voorlopig nog niet aan de beurt te zijn en ik achteraan in de rij moest aansluiten, maar God had duidelijk een ander plan!

Waar ik het eerste half jaar een mooi leven alleen had, kreeg ik in het tweede half jaar een prachtige aanvulling hierop in de vorm van Gerben.


Wat is het heerlijk om dingen samen te ondernemen, samen op reis te gaan, samen te lopen, samen te delen, samen te groeien in geloof. Wat een cadeau!

2018 sloot ik alleen af, maar nu mag ik 2019 samen met mijn liefste afsluiten, ik voel mij gezegend!


Ook op werkgebied is er dit jaar veel veranderd. Ik zette de stap om mijn vaste baan op te zeggen en het avontuur aan te gaan.

Ik kreeg op mijn laatste werkdag een geweldig afscheid van mijn lieve collega’s.

En eerlijk, ja ik mis ze soms wel! De lieve kaarten staan nog steeds op de kast.

Na de camino wist ik nog niet wat ik wilde gaan doen. Ik had de luxe dat ik op mijn gemak kon bekijken wat ik wilde. In totaal ben ik ruim drie maanden vrij geweest dit jaar.

Ineens klikte het, ik wilde ZZP’er worden. En ik ben nog steeds heel blij met deze keuze. Ik heb zoveel geleerd, op medisch vlak, maar ook op persoonlijk vlak. Ergens vreemd binnenstappen en aan het werk gaan, ja het is mogelijk. Ik heb het geleerd en voel me nu als een vis in het water. Weer naar een nieuwe afdeling? Geen probleem hoor, ik red me wel.

De vrijheid bevalt me, zelf aangeven wanneer ik wil werken, niet hoeven ruilen, vrij en vakantie nemen zonder toestemming.

Tuurlijk is er een keerzijde, geen werk is geen inkomen. En toch heb ik me daar nog geen enkele keer druk over gemaakt, ook als het aanbod soms wat minder was. Vaste collega’s, soms mis ik het. Maar als ik ergens binnenkom en de collega’s zijn blij dat ik er weer ben, dat maakt een hoop goed.

Zo werkte ik de afgelopen 5 maanden in 4 ziekenhuizen en 14 afdelingen.

In 2020 gaan we vrolijk verder!


Terugkijkend 2019 was een jaar van loslaten, dankbaarheid, liefde, helen en ontvangen.

Ik kijk vooruit naar 2020, met God als onze Vader kijk ik het met vertrouwen tegemoet!

Liefs Janine

91 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now