• Janine

Verjaardag op een begraafplaats


Ruim een week geleden was ik jarig, 23 mei werd ik 31 jaar. Altijd een speciale dag voor mij.

Ja hoor ik je denken dat is voor iedereen toch zijn verjaardag? Zeker, absoluut waar!

Maar waarom mijn verjaardag voor mij zo speciaal is is omdat ik tot 2014 altijd samen jarig was.

Samen met mijn oma. In 1987 werd ik op haar verjaardag geboren. En daardoor altijd een speciale band gehad. Ik mocht altijd mee als zij haar verjaardag vierde met haar kinderen, waar verder geen kleinkinderen bij waren omdat dat te druk voor haar was. Ze zorgde altijd dat iemand voor mij een cadeautje had geregeld, zodat ze dat aan mij kon geven.

Ik meen, in 2012 kreeg ik van haar een speciaal cadeau, een echte parelketting van haar zelf, in een mooi geborduurd doosje met ritsje. Ik draag hem alleen bij hele speciale gelegenheden…

Op 23 mei 2013 werd mijn oma 100 jaar, en ik 26. Een dag waar we allebei op onze eigen manier naar toe leefden. Ik kocht een nieuwe jurk en schoenen, oma wilde graag nog 100 worden. Niet omdat dan de burgemeester zou komen, maar misschien meer omdat die 100 zo dichtbij was, dat ze dat nog graag wilde.

En ze werd het. 100 jaar. Het was een speciale dag, de verzorging had haar haar mooi gedaan, mooie jurk aan. En alle mensen die haar lief zijn om haar heen. Een brief van de koning, die ze keer op keer pakte omdat ze dat zo bijzonder vond.

De volgende dag kwam de burgemeester langs, wat ze ook heel speciaal vond, want ja ze was toch maar zo gewoon, en dat de burgemeester dan speciaal voor haar langs komt!


Mijn oma woonde al jaren in een bejaardenhuis, was ook al jaren lichamelijk zwak, geestelijk nog sterk. Een diepgelovige vrouw, met een sterk verlangen om dichtbij de Heer te leven.

En na haar leven in de hemel bij de Heer te zijn.

Op 28 november 2013 was dat moment daar, oma ging naar haar Heer toe. Het kaarsje van haar leven ging uit. Haar lichaam was op, het ging niet meer. Maar we hebben haar zo lang bij ons mogen hebben, waar ik zo dankbaar voor ben!

Maar nooit meer zou ik mijn verjaardag samen met mijn oma vieren, haar 100e verjaardag was de laatste samen. Maar ik mocht er 26 met haar hebben.

Haar lichaam gaven we de laatste rustplaats op de begraafplaats in Den Haag.

23 mei 2014 was de eerste verjaardag die ik zonder haar vierde. Het was zo vreemd, altijd ging ik op mijn verjaardag naar haar toe, en nu, nu viel dat weg. Om toch mijn verjaardag niet zonder haar te vieren bezocht ik haar graf. Iets wat ik van plan was om elk jaar te gaan doen, helaas is dat er niet van gekomen.

Maar nu in 2018 had al maanden geleden besloten om op mijn verjaardag opnieuw haar graf te bezoeken.

Mijn leven was de afgelopen maanden heftig, door teleurstelling en verdriet. In een latere blog zal ik hier uitgebreid op ingaan.

Mijn hoofd was daardoor soms heel druk, daarom zocht ik even een moment van rust.

Ik stapte in de auto en reed naar de begraafplaats middenin Den Haag, ruim 45 minuten rijden.

Een heerlijke rit in mijn eentje in de auto in een deels onbekend gebied.

Ik liep de begraafplaats op en dacht nog precies te weten waar ze ligt, maar ik vergiste me 2 paadjes.

Het laatste graf in de rij, met de mooiste steen in de rij.

Voordat ik überhaupt bij het juiste paadje was liepen de tranen al over mijn wangen. Tranen van, ja wat eigenlijk? Ik hurkte neer bij het graf en liet de tranen de vrije loop.

Daar stond ik, alleen, te huilen. Maar het mocht, laat het maar gaan, op deze plek kan en mag dat. Een ieder komt hier met zijn eigen verdriet en pijn. Alles even loslaten, en alleen je verdriet de vrije loop laten.

Ik vind het heel lastig om te beschrijven waarom ik die tranen had, ik accepteer denk gewoon maar even dat je aan sommige dingen gewoon even geen worden kunt geven. En dat is ook goed.

Ik heb geen idee hoe lang ik daar gestaan heb. Maar wat is dan een goed moment om weer weg te gaan? Ik weet het niet, op een gegeven moment ga je gewoon, met tranen in mijn stem fluisterde ik ‘dag oma’ .

Op een heel rustig tempo liep ik verder over de begraafplaats, stond soms even stil bij een mooi of bijzonder graf. Een ieder hier met zijn eigen verhaal en leven, en met nabestaanden die verder gaan met het leven.

Ik kwam weer uit bij het paadje van oma, met tranen in mijn ogen keek ik het paadje in, in gedachten zei ik ‘dag oma’ en liep naar de uitgang van de begraafplaats. Het was goed zo.

Je hoort regelmatig de term ‘ me time’. Mensen vullen dat op hun eigen manier in, de een gaat fietsen, de ander naar een spa. Mijn me time was naar de begraafplaats gaan.

Zonder te weten wat ik daar zocht of heb gevonden. Maar het was een moment van alles los te kunnen laten, zonder schaamte jezelf kunnen zijn. Ondanks middenin de stad te zijn, toch enorme rust ervaren.

En het gevoel hebben mijn verjaardag toch niet helemaal alleen te vieren…


55 keer bekeken

© 2023 by Salt & Pepper. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now